"ฮูหยิน ซื่อจื่อถูกสั่งให้คุกเข่าลงโทษอีกแล้ว!" ภายในสวนชุนจิ่ง แม่นมอู๋กำลังรายงานต่อหว่านซื่อ "ทางฝั่งคุณหนูหมิงจูเองก็พลอยถูกตำหนิด้วยเช่นกัน"
"ท่านโหวลงโทษคุณหนูหมิงจูด้วยการงดเบี้ยเลี้ยงสามเดือน แต่เดิมจะสั่งกักบริเวณ ทว่าคุณหนูหมิงจูกำลังดูแลกิจการภายในจวน จึงถูกลงโทษให้คัดกฎตระกูลห้าร้อยรอบ"
"กฎตระกูล?" หว่านซื่อคุกเข่าอยู่บนเบาะสวดมนต์ นิ้วคลึงลูกประคำ "จวนโหวของเรามีกฎตระกูลตั้งแต่เมื่อใด?"
มิใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าจะลงโทษซู่เหยา เหตุใดเพียงชั่วข้ามคืนกลับเปลี่ยนใจ?
"เมื่อคืนท่านโหวพักอยู่ที่เรือนของผู้ใด?"
"ที่เรือนของอนุเฉียวคนใหม่น่ะ" แม่นมอู๋ย่อตัวลงข้างหว่านซื่อ กระซิบเบา "ฮูหยิน ได้ยินว่าอนุเฉียวได้สูตรลับให้กำเนิดบุตรชายมาจากที่ใดสักแห่ง ใช้มันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ฮูหยิน จะให้ข้าน้อยไปข่มขู่นางสักหน่อยหรือไม่?"
หว่านซื่อยิ้มบาง "ปล่อยให้นางวุ่นวายไปเถิด"
"ฮูหยินช่างมีจิตเมตตา" แม่นมอู๋เอ่ยยิ้มๆ "ข้าน้อยว่า ที่นางโวยวายเช่นนี้ จะมีบุตรก็เห็นจะเป็นไปไม่ได้! ผู้มีจิตเมตตาเช่นฮูหยินต่างหาก จึงจะมีบุตรมากและโชคดี"
หลายปีผ่านมา ฮูหยินให้กำเนิดบุตรติดต่อกัน แต่อนุทั้งหลายกลับไม่มีวี่แววตั้งครรภ์เลยสักคน
หว่านซื่อถือว่าทั้งหมดนี้เป็นวาสนาที่ได้จากการศรัทธาพระพุทธศาสนา
ผู้มีจิตเมตตา จึงจะมีบุตรหลานมากและมีวาสนาอันประเสริฐ
เช่นอนุเฉียวผู้เป็นหญิงเจ้าเล่ห์ นั่นอย่าได้หวังมีบุตรเลยชั่วชีวิต
"จริงสิ น้ำซุปที่ตุ๋นไว้ให้ท่านโหว อย่าลืมส่งไปด้วย" หว่านซื่อกำชับ
"ฮูหยินวางใจเถิด น้ำซุปให้ท่านโหว บ่าวไปส่งทุกวันตามเวลา คอยดูให้ท่านโหวดื่มแล้วจึงกลับ"