ซู่เหยาพาชิวซวงไปโรงเตี๊ยม ชิวซวงนึกถึงสีหน้าบิดเบี้ยวของแม่นมหนีตอนจากมา ใจสั่นหวั่นหวาดเอ่ยว่า "คุณหนูใหญ่ ไม่กลัวแม่นมหนีไปยุแยงให้ฮูหยินลงโทษหรือ?"
"ต้องกลัวอันใด?" ซู่เหยายิ้มบาง "ฮูหยินทำกับข้าถึงเพียงนี้ จะเลวร้ายไปกว่านี้ได้อีกหรือ?"
ชาติก่อน นางง้องอนหว่านซื่อสารพัด แต่หว่านซื่อกลับเห็นว่าเป็นเรื่องสมควร
ตั้งแต่ถูกอุ้มมาโหวฝู นางก็ต้องกตัญญูรู้คุณหว่านซื่อ
นางเอาประโยชน์จากโหวฝู จึงต้องชดใช้ทั้งหมด ต้องทุ่มเทอย่างไม่มีเงื่อนไข เพื่ออนาคตของโหวฝู ต้องเตรียมพร้อมสละชีพทุกเมื่อ
ดังนั้น ตอนพวกเขาวางยาพิษสังหารนาง จึงไร้ความละอายแก่ใจ
นางไม่ใช่คนที่หว่านซื่อเลี้ยงดูมา แต่เป็นฮูหยินผู้เฒ่า นอกจากฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว ผู้ใดก็มิอาจบังคับให้นางสละชีพ
"คราวหน้าหากเจ้าไปพบแม่นมหนีกำลังซุบซิบนินทา ก็เข้าไปฉีกปากนางเสียให้สิ้น"
"หา?" ชิวซวงอึ้งงัน "คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยไม่อาจ ไม่อาจทำได้"
"ก็เหมือนฝึกบ่าวหญิงนั่นแหละ" ซู่เหยายิ้ม "เกิดเรื่องขึ้น ข้าจะช่วยรับหน้าไว้ให้เอง"
ชิวซวงก็เหมือนนาง คือเกรงกลัวคนของหว่านซื่อสามส่วน ต้องประจบเจ็ดส่วน
ทุ่มเทมากมาย สุดท้ายกลับแลกมาด้วยความตาย
นางถอดถอนมนตร์เสน่ห์ของหว่านซื่อแล้ว คนใจสัตว์อย่างหว่านซื่อ ไม่คู่ควรให้นางปรนนิบัติ
นางจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนความคิดของชิวซวง
"คุณหนูใหญ่ ช่างสง่างามนัก" ชิวซวงเบิกตาพราววับ แววตาที่มองซู่เหยาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
หากคุณหนูใหญ่เป็นเช่นนี้ตลอดไป ก็ไม่ต้องทนทุกข์อีก
นางชื่นชอบคุณหนูใหญ่เช่นนี้
กินอิ่มแล้ว ซู่เหยาพาชิวซวงไปตระกูลถัง
"ซู่เหยา เหตุใดจึงมาได้เล่า?" ถังหว่านซินโอบรับผู้มาเยือนอย่างสนิทสนม
หลังจากซูและถังหมั้นหมายกัน สองบ้านก็ไปมาหาสู่กัน ซู่เหยากับถังหว่านซินสนิทสนมกันเป็นการส่วนตัวมาก
"มีเรื่องดี" ซู่เหยายิ้ม