หลังจากมอบอำนาจดูแลกิจการฝ่ายในคืน ซู่เหยาก็ไร้ภาระติดตัว นอนตื่นสายติดต่อกันหลายวัน
ชาติก่อน นางเหมือนยุ่งไม่เคยหยุด ไม่ดูแลกิจการฝ่ายใน ก็ดูแลร้าน หรือค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติธรรมของหว่านซื่อ อนาคตของพี่ใหญ่พี่รอง เรื่องแต่งงานของน้องเล็ก...
ไม่เคยมีเวลาว่างเป็นของตนเองเลย
สถานะ 'บุตรบุญธรรม' เป็นเหมือนโซ่ตรวนล่องหน โบยตีนางให้หมุนวนไม่หยุด
ไม่ถึง 20 ปี ก็เต็มไปด้วยโรคภัย หมอว่านางคิดมากเกิน สะสมความเหนื่อยล้าจนป่วย ให้พักผ่อนมากๆ
นางไม่กล้าพัก กลัวว่าถ้าพักแล้วจะถูกคนในครอบครัวรังเกียจ
ชาตินี้ นางจะต้องพักฟื้นให้ดี อายุยืนถึงร้อยปี
ชิวซวงเปิดม่าน หิ้วน้ำร้อนเข้ามา "คุณหนูใหญ่ ตั้งแต่คุณหนูยกกิจการฝ่ายในคืนไป ต่อให้ขอแค่น้ำร้อนสักถังก็ยากแล้ว ยังไม่รู้ว่ามื้อกลางวันจะมีของร้อนๆ กินหรือไม่?"
"บ่าวไปโรงครัวเพื่อเอาน้ำร้อน ถูกกลั่นแกล้งจนต้องรอเป็นชั่วยาม น้ำนี่ยังอุ่นๆ อยู่ ไม่รู้เคยต้มเดือดจริงหรือเปล่า?"
ซู่เหยายืดเส้นยืดสาย "ให้ครัวน้อยตั้งได้ก็ดีขึ้น"
ชิวซวงยิ้มบาง "แม่นมหวังจัดการเรื่องนี้แล้ว อีกประเดี๋ยวมื้อเที่ยงก็ทำกับข้าวในครัวน้อยได้"
ซู่เหยานั่งลงหน้ากระจกแต่งหน้า "ช่วยข้าหวีผมเกล้าเป็นมวยเกลียว สวมปิ่นทองคำประดับอัญมณีห้าสีนั้น พร้อมปิ่นมุก และเอาสร้อยหินทับทิมนั่นมาด้วย"
"อ้อ ใช่แล้ว กุหลาบในสวนบานสะพรั่งสวย ทัดดอกไม้สักสองดอกไว้บนมวยผม"