อู๋ซิ่วหลินหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา กดเบา ๆ ที่มุมปาก
ปากบอกว่าชื่นชม แต่แววตาที่เคยชื่นชมกลับหายไปจนหมดสิ้น
พูดตามตรง ก่อนจะได้พบซู่เหยา นางคิดว่าซู่เหยาเป็นเพียงสตรีที่หน้าตางดงาม มีแต่เปลือกนอก
วัยหนุ่มหลงใหลในความงาม
ชายหนุ่ม จะมีสักกี่คนที่ต้านทานเสน่ห์แห่งความงามได้
ซู่เหยาสตรีจากครอบครัวพ่อค้าเช่นนี้ ไร้ซึ่งศีลธรรม ใช้เล่ห์กลยั่วยวน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่หลังจากได้พบปะชั่วครู่ ก็พบว่า ซู่เหยามิใช่เพียงแค่หน้าตางดงาม นางพูดจาและกระทำสิ่งต่าง ๆ อย่างมีขอบเขต มีมารยาทครบถ้วน มิใช่สตรีสำส่อนอย่างที่ตนคิด
ด้านการปรุงเครื่องหอม นางก็มีความเชี่ยวชาญเป็นของตัวเอง หาใช่เพียงแค่สร้างชื่อเสียง แต่แบกรับตำแหน่ง "ปรมาจารย์" นี้ได้อย่างสมควร
หากมิใช่เพราะเซวียเยี่ยนฉือเคยหลงรักนาง นางก็อยากคบหากับนางเป็นสหาย
ดังนั้น คำว่า "ชื่นชม" ในตอนแรกนั้น มาจากใจจริง
น่าเสียดาย ฐานะต่างกัน นางจึงจำต้องวางยา
ซู่เหยาเกิดรอยแดงเรื่อบนใบหน้า
นางรู้สึกร้อน หัวใจเต้นเร็วขึ้น แววตาพร่าเลือน
หากคาดไม่ผิด ซุปนกนางแอ่นนั้นถูกวางยา
นางไม่รีบไม่ร้อน หยิบยาเม็ดสีขาวออกมาจากถุงหอม อมไว้ในปาก แล้วยิ้ม มองไปทางอู๋ซิ่วหลิน "คุณหนูอู๋หมายความว่าอย่างไร ตอนนี้ไม่ชื่นชมแล้วหรือ"
อู๋ซิ่วหลินยิ้ม "หากคุณหนูซูสามารถบอกสูตรลับของหอมหยาดน้ำค้างแก่ข้า ข้าก็จะให้เจ้าตายอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง"