“มีพระครรภ์?”
องค์รัชทายาทได้ยินข่าวนี้ สีหน้าก็แข็งค้างไปทันที
“วินิจฉัยผิดหรือไม่ เชียนอี้อยู่แต่ในวังรัชทายาทมาโดยตลอด จะตั้งครรภ์ได้อย่างไร......”
เจียงหลี่โจวก้มตัวลงกล่าวว่า “แท้จริงแน่แท้ ผู้น้อยแต่แรกก็ยังไม่แน่ใจ ใช้สองมือจับชีพจรซ้ำไปมาอยู่ครู่ใหญ่”
“ผู้น้อยยืนยัน นี่คือชีพจรแห่งพระครรภ์จริง”
“ถ้าฝ่าบาทยังไม่ทรงเชื่อ อาจเรียกหมอหลวงองค์อื่นมาวินิจฉัยซ้ำก็ได้......”
“ไม่ต้อง เจ้าเป็นคนของข้า ข้าเชื่อเจ้า”
องค์รัชทายาทประสานมือไว้เบื้องหลัง คิ้วขมวดมุ่นขึ้น
ไม่นานมานี้ เชียนอี้เพิ่งมีประจำเดือนไปสดๆ ทั้งวังรัชทายาทมีชายเพียงผู้เดียวคือเขา ถ้านางตั้งครรภ์จริง ย่อมหมายความว่า บุตรในครรภ์ของเชียนอี้เป็นของเขา......
“นาง......นางตั้งครรภ์มานานเท่าใดแล้ว?”
เจียงหลี่โจวกล่าวว่า “กราบทูลฝ่าบาท ไม่ถึงหนึ่งเดือน”
องค์รัชทายาทถอดใจหายใจยาว
แน่แท้ บุตรนี้เป็นของเขาจริง
เขาประสานมือไว้หลัง ย่องไปมาสองสามก้าว
“เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามเอ่ยปากแก่ผู้ใดเด็ดขาด”
“เพคะ” เจียงหลี่โจวก้มศีรษะต่ำคงที่ แสดงความจงรักภักดี
องค์รัชทายาทตื่นตระหนกบ้าง ก็แอบยินดีบ้าง
สิ่งที่ตื่นตระหนกคือ เซวียเชียนอี้ไม่เพียงเป็นพระชายารองของน้องชายตนเอง ยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพระชายาไท่จื่ออีกด้วย
น้องเก้าไม่เคยแตะต้องเชียนอี้มาก่อน เรื่องการตั้งครรภ์ของเชียนอี้หากถูกเปิดเผย ย่อมต้องถึงแก่ความตายแน่นอน
สิ่งที่แอบยินดีคือ บัดนี้เขามีบุตรเพิ่มอีกคนหนึ่ง
วังรัชทายาทไม่ได้เพิ่มสมาชิกมาช้านานแล้ว
เซวียเชียนอี้ตั้งครรภ์ได้ แปลว่าคมดาบของเขายังไม่ทื่อ