ทั้งสองกอดกันไว้แน่น ดวงตะแดงวาวขึ้นมาทั้งคู่
องค์รัชทายาทวางมือบนท้องของเซวียเชียนอี้ "เจ้าจงใจปฏิสวาทแต่โดยดี อย่าคิดถึงเรื่องอื่นใดเลย ส่วนพระชายาไท่จื่อ ข้าจะเป็นผู้ไปจัดการเอง"
"เจ้าวางใจเถิด ด้วยหน้าของข้า พระชายาไท่จื่อย่อมไม่โทษเจ้า"
เซวียเชียนอี้คว้าชายเสื้อขององค์รัชทายาทไว้ "ท่านพี่เขยองค์รัชทายาท ฝ่าบาท การขอโทษพี่สาว ขอให้หม่อมฉันเป็นผู้กระทำเองเถิด หม่อมฉันจะขออภัยพี่สาวอย่างจริงใจ เรื่องนี้แท้จริงเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง ถ้าหม่อมฉันยังอาศัยอำนาจกดขีข่มเหงผู้อื่นต่อไป พี่สาวคงไม่ยกโทษให้หม่อมฉันตลอดชีวิต..."
เซวียเชียนอี้พูดไปเพียงเท่านั้น น้ำตาเม็ดประณีตก็เอื่อยคลอ
องค์รัชทายาทจึงปลอบโยนอีกครั้งหนึ่ง
ทั้งสองกอดกันพูดคุยสักครู่ องค์รัชทายาทจึงให้บ่าวหอหลวงเชือดน้ำเข้ามาถวายเซวียเชียนอี้ชำระร่าง แต่งกายให้เรียบร้อย
เมื่อเสร็จกิจแล้ว ทั้งสองจึงเสด็จกลับไปยังที่ประทับของพระชายาไท่จื่อ
พระชายาไท่จื่อเฝ้ารอเพียงลำพังด้วยความอาดูร พอเห็นทั้งสองกลับมา จึงรีบเสด็จออกมารับ
"ฝ่าบาท หาแต่ว่าเชียนอี้เป็นธุระอันใด?"
เซวียเชียนอี้ก้าวขึ้นไปข้างหน้า กุมมือพระชายาไท่จื่อไว้ "พี่สาวเพคะ เข้ามาในห้องในเถิด น้องสาวจะเล่าให้ฟังแต่สองเรา"
นางหันไปมององค์รัชทายาท ด้วยสีหน้าเหมือนอดทนกินขมเพื่อภาระอันใหญ่ "ฝ่าบาท หากมีธุระ ขอให้เสด็จไปจัดการเถิด หม่อมฉันจะเล่าเรื่องให้พี่สาวฟังอย่างดีเอง"
องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงจริงจัง "พระชายาไท่จื่อ จงปฏิบัติต่อเชียนอี้ให้ดีเสีย"
พูดแล้วก็ทรงหันหลังจากไป
พระชายาไท่จื่อจึงพาเซวียเชียนอี้เข้าไปยังห้องใน
ปิดประตูสนิทแล้ว เซวียเชียนอี้รีบเอ่ยทันควัน "พี่สาวเพคะ สำเร็จแล้ว! องค์รัชทายาทยอมรับว่าทารกในครรภ์ของหม่อมฉันแล้ว!"