ทุกวันในยามอู่ เต้าเหรินอวิ๋นชูจะปิดประตูลับห้องปีกคลุกคลีอยู่กับขันทีน้อย
เหล่าเต้าซื่อน้อยเห็นอาจารย์ไม่เอื้อมถึง บ้างก็แอบขี้เกียจไปนอน บ้างถูกขันทีคนอื่นพาไปเสี่ยงโชคพนันเงิน
ทุกคราเช่นนี้ ฮ่องเต้มักหลับใหล
ทั้งหว่านโช่วถังเงียบงัน แม้เข็มร่วงยังได้ยินเสียง
หวังเพ่ยอวี่ลอบแอบเข้าไปในห้อง เปิดไหโอสถแห่งแดนเม็ดแล้วลอบเปลี่ยนเม็ดยา
จากอาการใจสั่นตระหนกยามเริ่มแรก สู่มือที่คล่องชำนาญเช่นบัดนี้ ใช้เวลาเพียงสามวัน
บัดนี้เช้าทุกวัน บนโต๊ะของหวังเพ่ยอวี่จะมีเม็ดยาปรากฏขึ้นหนึ่งเม็ดเสมอ
หวังเพ่ยอวี่เปลี่ยนยาเสร็จ กำลังเตรียมตัวออกจากห้อง
ทันใดนั้น เสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นจากด้านหลัง
"เจ้าเป็นผู้ใด"
หวังเพ่ยอวี่ร่างหยุดชะงัก รีบหันกายคุกเข่าลงกับพื้น
นางคิดว่าเรื่องเปลี่ยนยาถูกจับได้ กลัวจนทั้งกายสั่นเทา
แต่กลับได้ยินฮ่องเต้ตรัสว่า "เป็นอะไรนิ่งอยู่ เจิ้นสั่งเจ้าให้ตักน้ำหนึ่งถ้วยมา"
หวังเพ่ยอวี่รีบลุกขึ้น ตักน้ำเปล่าใส่ถ้วยชาหนึ่งถ้วย
นางถือถ้วยชาเดินไปยืนข้างเตียง
ฮ่องเต้เหลือบมองนางหนึ่งครั้ง "ช่วยพยุงเจิ้นลุกขึ้น"
หวังเพ่ยอวี่รีบก้มศีรษะ พยุงองค์ฮ่องเต้ลุกขึ้น แล้วเฝ้าป้อนน้ำอย่างประณีต
เมื่อวาก่อน ฮ่องเต้ยามเช่นนี้ยังหลับลึก แต่หลายวันที่ผ่านมาไม่ได้กินเม็ดยา จิตใจจึงกระปรี้กระเปร่าขึ้นหลายส่วน สีหน้าแดงระเรื่อขึ้นเช่นกัน
ไม่รู้เพราะไม่ได้รับประทานเม็ดยาหรือไม่ ฮ่องเต้ตื่นกลางวันหลังหลับได้ไม่นาน
ดื่มน้ำไปครึ่งถ้วย ฮ่องเต้ถามว่า "เต้าเหรินอวิ๋นชูหาไปแล้ว"
"กระหม่อมน้อยขอกราบทูล ท่านเต้าเหรินอวิ๋นชูกำลังพักผ่อนยามบ่าย" หวังเพ่ยอวี่ก้มศีรษะลง