ยามโพล้เพล้ ท้องฟ้ามืดค่ำลง ณ ตำหนักอุ่นหอมในวังตะวันออก ไท่จื่อประทับอยู่กับถังหว่านซิน
ปลายนิ้วของไท่จื่อดีดสายพิณอย่างไม่ใส่ใจนัก พระชายารองถังพิงกายแนบแน่นอยู่เคียงข้าง เอื้อนเอ่ยวาจาหวานหยาดเยิ้มด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศช่างผ่อนคลายยิ่ง
ทันใดนั้น ขันทีผู้หนึ่งปรี่เข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน ก่อนหมอบลงกระซิบข้างพระกรรณของไท่จื่อว่า “ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย พระชายาไท่จื่อเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ!”
ไท่จื่อขมวดพระขนง “นางเพิ่งตกโลหิตแท้งบุตรไปไม่นาน เหตุใดจึงไม่อยู่พักผ่อนในตำหนัก กลับวิ่งไปวิ่งมาเล่า”
ขันทีทูลเสียงต่ำ “ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย พระชายาไท่จื่อตรัสว่า หวงไท่ซุนประชวรหนัก...”
ไท่จื่อทรงสวนกลับ “ประชวรหนักก็ไปตามหมอหลวง เหตุใดต้องมารบกวนข้าด้วย! เรื่องที่หวงไท่ซุนประชวรหนัก ก็ล้วนเป็นผลจากน้องสาวนางผู้นั้น!”
เดิมทีหวงไท่ซุนเป็นเด็กช่างประจบเอาใจและเฉลียวฉลาด แต่หลังตกน้ำก็มิเคยหายดี
นางไม่ตำหนิเซวียเชียนอี้ ยังหาเรื่องเรียกเซวียเชียนอี้มาอยู่เป็นเพื่อนในวังตะวันออกอีก นับวันยิ่งเลอะเลือน
หากมิใช่เพราะไทเฮาทรงระงับไว้แต่แรก ไท่จื่อก็คิดจะเปลี่ยนคนมาเป็นพระชายาไท่จื่อเสียเนิ่นนานแล้ว
ถังหว่านซินฉุดรั้งมือไท่จื่อ เอ่ยปากปรามแผ่วเบา “ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย เชิญเสด็จไปทอดพระเนตรสักหน่อยเถิดเพคะ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความปลอดภัยของหวงไท่ซุน หม่อมฉันก็เคยได้ยินมาว่าหวงไท่ซุนสุขภาพไม่ดีนัก เกรงว่าครานี้คงเป็นเรื่องใหญ่จริง พระชายาไท่จื่อมิอาจตัดสินพระทัยเอง จึงต้องมารบกวนไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย”
ไท่จื่อหลับตาถอนหายพระทัย “เจ้านี่ใจกว้างนัก”