คำพูดของซู่เหยาเหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ทำเอาซูหมิงเพ่ยชาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ!"
ซู่เหยาพูดซ้ำอีกครั้ง: "ฮูหยินใส่ยาทำให้ชายเป็นหมันลงในซุปที่ส่งให้โหวเหยอ โหวเหยอรักใคร่ซื่อจื่อ ซุปที่ฮูหยินส่งมา เลยส่งต่อให้ซื่อจื่อไม่น้อย ซื่อจื่อคงดื่มไปมากเช่นกัน"
ซูหมิงเพ่ยตาพร่ามืด เกือบล้มทั้งยืน
"ไม่ ไม่จริง!!!"
ปากบอกไม่จริง แต่ใจกลับเชื่อสนิทว่าซู่เหยาพูดความจริง
——ตั้งแต่เขาอายุสิบสาม บิดาก็ส่งซุปมาให้เขาเป็นครั้งคราว บิดาบอกว่าเป็นซุปบำรุงชั้นดี ใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมาย
เขารู้สึกว่ารสชาติดี ทุกครั้งดื่มหมดเกลี้ยง
ชาติก่อน โทษฐานใดเขาจึงไร้บุตรธิดา
คุณหนูถังเที่ยวหายาหาหมอ แต่ก็ไม่เคยตั้งครรภ์
เขาคิดมาตลอดว่าคุณหนูถังไร้วาสนา
ต่อมาคุณหนูถังหาอนุภรรยาให้เขา อนุเหล่านั้นก็ไม่ตั้งครรภ์
เขาคิดว่า เพราะคุณหนูถังขี้หึง แอบก่อกวนลับหลัง ทำให้เขาไร้ทายาท
ที่แท้ ปัญหาอยู่ที่ตัวเขาเอง...
ซูหมิงเพ่ยรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเย็นเยียบ
เมื่อครู่ เขายังคิดจะปกป้องมารดา พริบตาต่อมา เขาอยากทุบตีมารดาให้ตายคามือ!
มารดาช่างมืดบอดนัก!!!
เรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ เหตุใดไม่ระมัดระวังให้ดี พลอยทำร้ายเขาด้วย!
ซูหมิงเพ่ยเหมือนตกสู่ห้วงเหวลึก อกเจ็บแปลบ หายใจไม่ออก
ซูหมิงจูกุมมือเขา "ต้าเกอเกอ ท่านคงไม่หนักหนานัก ท่านยังหนุ่ม ต้องรักษาได้แน่"
ซูหมิงเพ่ยกุมมือซูหมิงจูตอบ
ใช่แล้ว โชคดีชาตินี้ตรวจพบเร็ว เขาดื่มซุปไม่มากเท่าบิดา ถ้าหาหมอหายาเขายังมีทางรอด