ทั้งสองฝ่ายต่างยืนกรานไม่ยอมกัน ถกเถียงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายผู้อาวุโสตระกูลได้รับการพยุงขึ้นนั่งบนตำแหน่งประธาน พร้อมกับตวาดเสียงดังก้อง ทุกคนในที่นั้นจึงเงียบกริบ
“โหวเหยอ ท่านทำไมถึงทำร้ายผู้อื่น?”
เวยหย่วนโหวขบกรามแน่น นิ่งเงียบ
เขาจ้องเขม็งไปที่หว่านซื่อ ดวงตาลุกเป็นไฟ แทบอยากจะกลืนกินนางทั้งเป็น
“หว่านซื่อ อีสารเลว เจ้าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา เจ้าก็จัดการเองเถอะ!”
ใบหน้าหว่านซื่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “หมิงเพ่ย กลับไปก่อน กลับไปค่อยว่ากัน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของโหวเหยอ”
ซูหมิงเพ่ยเห็นมารดาถูกรังแกก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามเสียงดังว่า “ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงทำร้ายท่านแม่?!”
ซูหมิงเทียนก็เอ่ยตาม “ท่านพ่อ ใช่อนุเฉียวยุแยงให้ร้ายหรือไม่? ท่านพ่อ อนุเพียงคนหนึ่ง จะก้าวล่วงเหนือท่านแม่ได้อย่างไร ท่านพ่อ ท่านช่างหลงผิดเสียแล้ว!”
ซูหมิงจูก็พูดว่า “ท่านพ่อ พวกเราไม่ได้โทษท่าน พวกเรารู้ว่าท่านคิดถึงพวกเราเสมอมา ท่านเพียงถูกวาจาหวานหูของอนุเฉียวปิดบังตา ท่านพ่อ อนุเฉียวเก็บไว้ไม่ได้แล้ว ภัยร้ายรากเหง้าของครอบครัวเช่นนี้ ควรจัดการโดยเร็ว”
ซูหมิงจื่อไม่ได้พูดอะไร ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างหว่านซื่อ
หว่านซื่อร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน “พวกเจ้าอย่าพูดอีกเลย เป็นความผิดของข้าเอง ไม่เกี่ยวกับโหวเหยอ พวกเจ้าอย่ารังควานโหวเหยอ!”
“หมิงเพ่ย เจ้าเป็นพี่ใหญ่ รีบพาน้อง ๆ กลับไป!”
“โหวเหยอ เรื่องวันนี้มิใช่สิ่งที่หม่อมฉันปรารถนา หม่อมฉันจะให้พวกเขากลับไปเดี๋ยวนี้!”
หว่านซื่อน้ำตานองหน้ามองดูลูก ๆ และพี่สะใภ้ทั้งสอง “ข้าขอร้องพวกท่านเถิด กลับไปก่อน กลับไปก่อน กลับไปค่อยว่ากัน”
“อย่าพูดกันอีกแล้ว ถ้าพูดต่อ ข้าจะเอาศีรษะโขกตายตรงนี้เดี๋ยวนี้!”