ซู่เหยามองดูนางดีใจอย่างนั้น ก็สาดน้ำเย็นลงไปวาจาหนึ่งว่า “ข้าไม่ยินยอม”
ซูหมิงจูเห็นชัดว่ามิได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า “พี่ใหญ่ นี่คืออนาคตของท่านพี่รองนะเจ้าคะ!”
“ท่านกลับไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องเช่นนี้ หากท่านพี่รองได้ยินคำนี้ ไม่ทราบว่าจะทุกข์ใจเพียงใด”
ซูหมิงจูยืนอยู่บนที่สูงทางศีลธรรมเพ่งพินิจซู่เหยา
ต้าเซี่ยให้ความสำคัญกับชื่อเสียงอย่างยิ่ง โหวฝูเลี้ยงดูซู่เหยามาหลายปี หากนางรู้คุณแต่ไม่ตอบแทน แพร่งพรายออกไป กระดูกสันหลังคงถูกทิ่มแทงทะลุ
ซู่เหยายิ้มบาง “หากเจ้าไม่กล่าว คุณชายรองไม่ได้ยิน ก็จะไม่ทุกข์ใจ”
นางย้อนมองกลับไปอย่างไม่หวั่นเกรง “หรือว่า เจ้าอยากเป็นคนยุยงให้แตกแยก ยุแหย่ให้เข็ดแค้น?”
ซูหมิงจูถูกย้อนจนอึ้ง ส่ายหน้าอย่างอ่อนแอ “ไม่ ข้าไม่ทำ”
“เมื่อเจ้าไม่ทำ คุณชายรองย่อมไม่ทุกข์ใจแน่ ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายรองขาทั้งสองข้างหักแล้ว มือขวาก็หักแล้ว การกินอาหารและขับถ่ายล้วนต้องให้คนปรนนิบัติ ต่อให้รักษาหายดีแล้ว ก็เป็นคนกึ่งพิการ จะเข้าเป็นหมวดจินอู๋ได้อย่างไร?”
ซู่เหยายิ้มบาง ๆ นั่งตัวตรง ปลายกระโปรงร่วงดั่งเมฆไหล “ถ้าน้องรองมีอาการฟุ้งซ่าน ควรรีบไปพบหมอจับชีพจรแต่เนิ่น ๆ”
ซูหมิงจูด่าอยู่ในใจ ช่างน่าหนักใจเสียนี่กระไร แต่ภายนอกกลับกล่าวว่า “น้องหมิงจื่อได้ไปเชิญหมอเทวดาให้ท่านพี่รองแล้ว หมอเทวดามาถึง ท่านพี่รองต้องหายเป็นแน่”
นางจ้องตรงดวงตาซู่เหยา กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “พี่ใหญ่ ถ้าท่านพี่รองหายดีแล้ว เพื่ออนาคตของท่านพี่รอง ท่านยอมเสียสละหรือไม่?”