ตะขอเกี่ยวสีดำที่องค์ชายเก้าทิ้งไว้ ยังคงวางอยู่บนพื้น
ซู่เหยาเก็บตะขอเกี่ยวสีดำขึ้นมา พินิจพิเคราะห์
ได้ยินว่าหน่วยจินอีเว่ยมีศาสตร์การลงทัณฑ์สิบแปดชนิด ไม่รู้ว่าตะขอเกี่ยวสีดำอันนี้ใช้ทำอะไร
พลิกไปดูด้านหลังตะขอเกี่ยวสีดำ ก็เห็นสลักอักษรเล็ก ๆ สามตัว: "ตะขอคล้องกระดูกไหปลาร้า"
ซู่เหยาตกใจสะดุ้งเฮือก ปล่อยตะขอคล้องกระดูกไหปลาร้าหลุดมือตกพื้น
รู้สึกเสียวแปลบที่กระดูกไหปลาร้าตัวเองขึ้นมาเลือนราง
องค์ชายเก้ามีเครื่องทรมานประหลาด ๆ อะไรก็มีจริง ๆ
ชิวซวงได้ยินเสียงดัง จึงถามมาจากนอกประตู: "คุณหนูใหญ่ ทำของอะไรตกหรือเจ้าคะ?"
"ไม่มีอะไร เจ้าเข้ามาทีเถิด" ซู่เหยาเรียกชิวซวงเข้ามา แล้วให้เก็บตะขอคล้องกระดูกไหปลาร้าไว้
ชิวซวงทำหน้าตายเก็บตะขอคล้องกระดูกไหปลาร้าขึ้นมา แล้วทาบเทียบกับตัวของนางอย่างทึ่ม ๆ: "คุณหนูใหญ่ ใช้แบบนี้หรือไม่เจ้าคะ?"
ซู่เหยาพยักหน้า: "น่าจะใช่"
ชิวซวงเปิดหีบ มองดูเครื่องทรมานที่อัดแน่นเต็มพื้นที่ แล้วเงยหน้ามองซู่เหยาอย่างระมัดระวัง: "คุณหนูใหญ่ หีบใบนี้ใกล้จะใส่ไม่ลงแล้ว"
ซู่เหยายิ้มพลางกล่าว: "ใส่ไม่ลงก็เอาหีบมาใส่เพิ่มอีกใบหนึ่ง นี่เป็นของขวัญที่มีผู้ส่งให้ข้า ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี"
ชิวซวงแลบลิ้น: "ได้ยินว่าให้ของขวัญกัน ล้วนให้ดอกไม้ให้เครื่องประดับ ที่ไหนมีใครให้เครื่องทรมาน เจ้าคะ ของพวกนี้ใครเป็นผู้ส่งให้หรือ? คุณหนูใหญ่พึงระวังตัวด้วย ผู้ที่ให้ของขวัญนี่ เกรงว่าอาจไม่ได้หวังดี"
ชิวซวงเพิ่งจะลงกลอนหีบ ก็เอามือทั้งสองข้างกอดถูแขนตัวเอง: "คุณหนูใหญ่ ห้องของท่านหนาวมาก ถึงขนาดไม่ต้องใช้น้ำแข็งเลย"
ซู่เหยาหัวเราะเบา ๆ
นางก็รู้สึกถึงความเยือกเย็นอย่างนั้น กับความรู้สึกที่เหมือนมีคนจ้องมองอยู่
องค์ชายเก้ายังไม่ไป ไม่รู้ว่าหลบอยู่ที่ไหนกำลังมองดูนางอยู่