ไห่ถังมองออกในแวบเดียวถึงความบาดหมางระหว่างสองพี่น้อง นางยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า “คุณหนูใหญ่เข้าใจผิดแล้ว พระชายารองจริงใจที่จะเชิญคุณหนูทั้งสองร่วมเสวย แต่ว่าทางพระชายาซื่อจื่อมีธุระ พระชายารองจำเป็นต้องไปสักครู่ ไม่เช่นนั้นคุณหนูทั้งสองรอสักประเดี๋ยว ข้าไปดูว่าพระชายารองจัดการธุระเสร็จหรือยัง?”
ไห่ถังกล่าวพลางดึงมือซู่เหยา ฉุดนางให้เดินกลับ
ซู่เหยาลอบสังเกต ที่หน้าประตูมีพวกป้าแม่บ้านแรงงานหยาบเฝ้าอยู่หลายคน นางคิดจะฝ่าออกไปตรง ๆ ก็ฝ่าออกไปไม่ได้
“พี่ไห่ถัง ข้ารบกวนท่านช่วยไปแจ้งความสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าอยากเข้าไปถวายบังคมพระชายาซื่อจื่อ” ซู่เหยายิ้มกล่าว “ก่อนหน้านี้ฮูหยินกำชับข้าไว้ว่า มาถึงจวนกงอ๋องแล้ว ต้องเข้าไปถวายบังคมพระชายาซื่อจื่อ”
ไห่ถังมองซูหมิงจูปราดหนึ่ง แล้วตอบตกลง “ได้ คุณหนูนั่งรอสักครู่เถิด บ่าวจะไปแจ้งความเดี๋ยวนี้”
“ขอบคุณพี่ไห่ถัง”
ไห่ถังไม่ได้ไปแจ้งความ แต่ไปรายงานความที่เรือนของหนิงซื่อ
พระชายารองหนิงฟังไห่ถังรายงานจบก็หัวเราะ “ดูนางเงียบ ๆ ไม่ปริปาก นึกว่าจะเป็นพวกน้ำนิ่งไหลลึก ที่ไหนได้ก็มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนกัน”
ไห่ถังถามว่า “พระชายา คุณหนูใหญ่คนนี้นิสัยรุนแรง รังเกียจที่จะต้องมาที่นี่แน่ บ่าวดูแล้ว คุณหนูรองซูไม่ได้บอกความจริงแก่นาง เมื่อครู่ยังโวยวายจะขอพบพระชายาซื่อจื่อ ทางพระชายาซื่อจื่อจับตาดูพระชายาอยู่ทุกเมื่อ รอจับผิดพระชายาอยู่แท้ ๆ นางมีเล่ห์เหลี่ยม อีกทั้งยังหัวแข็งเช่นนี้ ยังจะเอามาหรือไม่?”
“ต้องเอาอยู่แล้ว! มีเล่ห์เหลี่ยมถึงจะดี ถ้าไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ก็รั้งผู้ชายไว้ไม่อยู่” พระชายารองหนิงนั่งบนตำแหน่งเจ้าของเรือน วางมาดผู้อยู่เหนือกว่า “มีเพียงแค่ความงาม ซื่อจื่อเพียงสามวันก็เบื่อหน่าย”