ซูซูเหยาวันนี้เสด็จไปตระกูลเวยหย่วนโหว
ซูหมิงลี่กำลังจะเข้าพิธีมงคลสมรส นางในฐานะน้องสาวย่อมต้องใส่ใจเป็นแน่
นี่คืองานใหญ่แห่งตระกูลเวยหย่วนโหว เป็นเกียรติภูมิของซื่อจื่อด้วย ย่อมต้องจัดให้อลังการศักดิ์ศรี ห้ามบกพร่องแม้เพียงเล็กน้อย
แต่เพียงคิดถึงว่าเจ้าสาวคือชุยหลิงซ่วง ซูซูเหยาก็อดกดขมับแน่นไม่ได้
รถม้าโยกไปโคลงมา นางพิงผนังรถ ความหนักใจมืดมัวไม่จางหาย
ชิวสุ่ยรับใช้อยู่ข้างกาย เห็นดังนั้นจึงกระซิบเบา ๆ ว่า
“กงอ๋องหวังเฟย คุณหนูตระกูลชุยคนนั้นนิสัยหยิ่งผยองเย่อหยิ่ง ไม่สมควรเป็นฮูหยินซื่อจื่อเลย ตามความเห็นข้าน้อย สมควรหาโอกาส...ทำให้นางสูญสิ้นความบริสุทธิ์ หรือให้เกิดอุบัติเหตุสักอย่าง...ยังไงก็ตาม คุณหนูตระกูลชุยคนนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร อดีตเคยลอบกดเหลาร้ายกงอ๋องหวังเฟยมาก่อน หาไม่แล้วก็ไม่สำเร็จเท่านั้นเอง อีกทั้งซื่อจื่อก็ไม่เคยชอบนางอยู่แล้ว”
ซูซูเหยาไม่เอ่ยประโยคใด
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยคิด
แม้แต่เคยคิดว่า วางกับดักล่อให้ชุยหลิงซ่วงกระโดดลงมาเอง แล้วนางจึงลงมือสวนกลับตามจังหวะ ทำให้นางอับอายยิ่งกว่าตาย สมรสเข้าประตูตระกูลเวยหย่วนโหวไม่ได้
แต่นางก็มิได้ลงมือ
เหตุผลมีสองประการ
ประการแรก นางไม่ปรารถนาให้มือของตนเปื้อน ชุยหลิงซ่วงแม้ไม่ฉลาดนัก แต่ถ้าถูกทำร้าย สิ่งแรกที่นางจะสงสัยก็คือตัวนาง
ชุยหลิงซ่วงโง่ แต่ประมุขตระกูลชุยไม่โง่
แม้นางจะเป็นชายาหยงชินอ๋องแล้ว แต่ตระกูลชุยเป็นตระกูลเก่าแก่ชั้นนำ หากปะทะกันแบบต่อกรโดยตรง นางไม่แน่ว่าจะได้เปรียบ
ประการที่สอง...