ทั้งสองสนทนารื่นรมย์ได้ครู่ใหญ่ เสียงสาวใช้ก็ดังขึ้นจากนอกห้องว่า "คุณหนูหลิงส่วง บรรดาแขกในโถงมาพร้อมหน้าแล้ว ฮูหยินมีบัญชาให้คุณหนูออกไปต้อนรับ โปรดอย่าอยู่แต่ในห้องนานเลย"
เซวียเชียนอี้ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเบา ๆ อย่างสุขุม "หลิงส่วง เจ้าเป็นเจ้าบ้าน อย่าให้ต้องเสียมารยาทกับแขกผู้สูงศักดิ์คนอื่นเพราะมานั่งอยู่กับข้าน้อยเลย ไปกันเถิด"
ฮูหยินสกุลชุยจึงเข้ามาใกล้ จับมือชุยหลิงซ่วงไว้ แล้วพากันเดินไปพบแขกเหรื่อ
เซวียเชียนอี้กำลังจะเดินตาม สาวใช้น้อยคนหนึ่งก็เดินเข้ามารับใช้ด้วยตนเอง "ท่านพระชายารองแห่งตระกูลเซวีย ข้าน้อยขอเชื้อเชิญเสด็จไปพักทางฝั่งนี้"
เซวียเชียนอี้มองฮูหยินสกุลชุยหนึ่งคราบ จึงไม่ฝืนเดินตามไป
ฮูหยินสกุลชุยมองตามแผ่นหลังของนาง แล้วพยักหน้าเบา ๆ
นางพาชุยหลิงซ่วงเดินไปด้วยอ้อมแขน แล้วกระซิบถามเบา ๆ "เมื่อครู่ท่านพระชายารองสกุลเซวียอยู่กับเจ้าตามลำพัง ได้พูดเรื่องอะไรกันบ้าง"
ชุยหลิงซ่วงขยับดวงตาเล็กน้อย ใบหน้าแย้มด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ แล้วตอบไปตามสบาย "ไม่มีอะไรนักหรอก พี่เชียนอี้ไม่ได้พูดอะไรเป็นทางการ ก็แค่คุยกันเรื่องส่วนตัวธรรมดาไม่กี่คำเท่านั้น"
สีหน้าฮูหยินสกุลชุยหุบลงเล็กน้อย จึงกล่าวตักเตือนอย่างลุ่มลึก "หลิงส่วง วันหน้าเมื่อเจ้าได้เข้าตระกูลเวยหย่วนโหว การปฏิบัติต่อผู้คนต้องรอบคอบถ้วนถี่ ดูแลอาจันกับอาเล็กให้ดี ประพฤติตนอยู่ในฐานะของตน แม่รู้ว่าเมื่อก่อนเจ้ากับชายาหยงชินอ๋องมิได้ลงรอยกัน แต่เจ้าลองคิดดูให้ดี เจ้ากับหวังเฟยมิได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งกันแม้แต่นิดเดียว นางก็ไม่เคยตั้งใจรังแกเจ้าเลย ความบาดหมางในอดีตทั้งปวงล้วนมีเซวียเชียนอี้เป็นต้นเหตุ บัดนี้เจ้าจะได้เป็นพี่สะใภ้ของหวังเฟยแล้ว จำเป็นต้องเก็บอารมณ์ดื้อรั้นเสีย พูดจาประพฤติตนให้ระวัง"