หยวนจู่คงหกล้มหนักไม่น้อย ยามเดินจึงกะเผลก ใบหน้ามีรอยลูกบอลประทับ ชวนขบขันยิ่งนัก
ซู่เหยากลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
นางหัวเราะขึ้น พลันทำให้หยวนจู่ชะงักนิ่ง ไม่รู้ฉุกคิดสิ่งใด กลับได้ใจมากขึ้น
ที่แท้ซู่เหยารังแกซินเอ๋อร์ ก็เพื่อล่อให้เขามาหาเอง
รู้สึกว่าตัวเองมองทะลุเล่ห์เล็กของซู่เหยา หยวนจู่กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มชั่วร้ายมีเสน่ห์
ลั่วซินบีบผ้าเช็ดหน้า กล่าวเสียงเบา “พี่เขย อย่าเอาแต่ดุว่าพี่สาวซู่เหยาเลย นางอุตส่าห์มาเยี่ยมท่านโดยตรง คงตั้งใจมาขอคืนดี”
หยวนจู่ยกมุมปากขึ้นสูงจนเกือบถึงหางตา “นางจะถอนหมั้นก็ถอน จะคืนดีก็คืนดี นางคิดว่าตนเป็นใครกัน?”
ลั่วซินดึงปลายแขนเสื้อหยวนจู่เบาๆ “พี่เขย อย่าทำเช่นนั้นเลย พี่สาวซู่เหยาเดินทางมาเอง คงรวบรวมความกล้าไว้มากแล้ว อย่าทำให้นางกลัวถอยหนีไปเลย”
หยวนจู่เม้มริมฝีปาก รอยยิ้มชั่วร้ายแฝงเสน่ห์ที่มุมปากยิ่งล้ำลึก “ได้ ซู่เหยา วันนี้เห็นแก่หน้าซินเอ๋อร์ ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง”