"ซู่เหยา ข้าไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้ว!"
เมื่อเข้ามาในห้องโถง ถังหว่านซินล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ผ่อนคลายไปทั้งร่าง "ท่านแม่กักข้าไว้ในบ้านทุกวันให้ปักสินสอด ฝึกมารยาท ข้าแทบจะอึดอัดตายอยู่แล้ว"
ซู่เหยายิ้มพลางถาม "ตกลงงานแต่งกับสกุลใดหรือ?"
ถังหว่านซินยกมือป้องปากกระซิบ "ก่อนหน้านี้เคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ พระชายารองของไท่จื่อ กระทรวงคลังประกาศพระราชโองการแล้ว"
ซู่เหยาชะงักไป คำอวยพรถึงริมฝีปากแต่กลับมิได้เอ่ยออกมา
ในชาติก่อน ไท่จื่อถูกองค์ชายเก้าสังหารด้วยมือตนเอง หลังจากนั้นอนุภรรยาทั้งหลายมิต้องถูกส่งไปทำพิธีพลีชีพ ก็ถูกส่งไปวัดหลวง
ถึงวัดหลวงมันจะไม่ใช่ที่เลวร้ายยิ่งกว่าศาลตระกูลธรรมดามากนัก แต่ถังหว่านซินก็คงต้องลำบากสักเท่าใด...
ชาตินี้นางจะหาทางหยุดยั้งองค์ชายเก้า ผลลัพธ์ย่อมต้องเปลี่ยนไป...
บางที ในชาติก่อน องค์ชายเก้าอาจมิเคยสังหารเชษฐาและบิดาเลย เป็นเพียงข้อกล่าวหาที่ผู้ปกครองใหม่ใส่ร้ายให้...
ถังหว่านซินเอาศอกกระทุ้งนาง "เจ้ามีสีหน้าเช่นไร? เจ้าก็คิดว่าไม่ดีใช่หรือไม่?"
"มิใช่" ซู่เหยาตั้งสติได้ "ตอนแรกเจ้ามิใช่ไม่เต็มใจหรือ? เหตุใดจึงเปลี่ยนใจแต่งเล่า"
ถังหว่านซิน "หลังจากที่ราชบุตรองค์โตของไท่จื่อประสูติ ฮ่องเต้ทรงปีติยินดียิ่งนัก ได้ยินว่ากระทรวงคลังกำลังเตรียมพระราชโองการสถาปนาหวงไท่ซุนแล้ว"