“เปิดประตู! ให้ข้าเข้าไป!”
ซูหมิงเพ่ยเดินอาละวาดมาถึงหน้าจวนสกุลซู
คนเฝ้าประตูจำเขาได้ แต่ก็รู้ว่าเจ้าบ้านกับโหวฝูไม่ถูกกันนัก “ซื่อจื่อโปรดรอสักครู่ ข้าจะเข้าไปแจ้ง”
ซูหมิงเพ่ยหัวเราะเย็น “ได้ เจ้ารีบไป”
คนเฝ้าประตูจากไป ซูหมิงเพ่ยส่ายหน้า
ยามนี้ แม้แต่คนเฝ้าประตูต่ำต้อยของจวนสกุลซูยังกล้าแสดงสีหน้าให้เขาเห็น
ณ โถงใหญ่ของจวนสกุลซู ทุกผู้คนเบิกบานยินดี
“ยินดีกับพี่ใหญ่ที่สอบได้ ขอให้พี่ใหญ่มีอนาคตสดใสดังแพรไหม” ซู่เหยากล่าวอวยพรด้วยความดีใจ
ซูหมิงลี่ค่อนข้างขัดเขิน “ข้ามีวันนี้ได้ คนที่สมควรขอบคุณที่สุดคือท่านน้องซู่เหยา หากไม่ใช่เพราะน้องซู่เหยา ข้าคงยังดิ้นรนหาเลี้ยงชีพอยู่ จะมีเวลาอ่านตำราได้อย่างไร น้องซู่เหยาเป็นผู้ออกทุนให้ข้าเรียน ช่วยดูแลพ่อแม่ให้ข้า น้องซู่เหยา ลำบากเจ้าแล้ว...”
ซูหมิงลี่หวนคิดถึงอดีต ขอบตาแดงก่ำ
หากไม่ใช่เพราะน้องซู่เหยาช่วยเหลือ ครอบครัวของเขาคงยังอัดแน่นในเรือนสี่ประสานเล็กๆ อาการตาของบิดาไม่มีทางหายดี น้องรองยังคงเดินทางขนของ จะเข้ากองร้อยจินอู๋ได้อย่างไร น้องสามคงไม่ได้ไหว้หมอปีศาจเป็นอาจารย์...
ครอบครัวเขามีวันนี้ ล้วนอาศัยวาสนาจากน้องซู่เหยา
“น้องซู่เหยา เจ้าคือดาวนำโชคใหญ่ของครอบครัวเรา หากไร้เจ้า พวกเราจะมีวันนี้ได้อย่างไร!”
“น้องซู่เหยา รับการคารวะจากพี่ใหญ่!”
ซูหมิงลี่สะบัดชายเสื้อ เตรียมคุกเข่าคำนับ
ซู่เหยาตกใจ รีบยื่นมือประคอง “พี่ใหญ่ลุกขึ้นเถิด นี่จะมิเป็นการแช่งข้าหรือ?”
ท่านอาใหญ่เข้ากั้นพลางกล่าว “ซู่เหยา ให้เขาคุกเข่าเถิด หมิงลี่พูดถูก หากไม่ใช่เจ้า พวกเราจะมีวันนี้ได้อย่างไร”