จวนเวยหย่วนโหว อวลด้วยความยินดีปรีดา
เวยหย่วนโหวเชิญมิตรสหายและเครือญาติ มาร่วมแสดงความยินดีแก่โจวมู่หยุน
“ยินดีกับโหวเหยอที่ได้บุตรเขยผู้เลิศ!”
“โหวเหยอสายตายาวไกล มิเหมือนข้าที่พาคนไปจับลูกเขยใต้ป้ายรายชื่อ กลับไม่ถูกตาแม้แต่คนเดียว!”
“ที่แท้บัณฑิตล้วนถูกจับจองไว้ล่วงหน้าแล้ว!”
เวยหย่วนโหยวลูบเครา หัวเราะอย่างผาสุก “ฮ่าๆๆ นี่เป็นวาสนาของหมิงจื่อ ข้าเพียงพลอยได้หน้าเป็นเงาตามไปเท่านั้น!”
แขกถามว่า “ใช่แล้ว แล้วซื่อจื่อเล่า? สอบไม่ผ่านหรือ?”
เวยหย่วนโหวถอนหายใจ “ซื่อจื่อเกือบแล้ว แต่ก็ใกล้จะถึงฝั่ง มีมู่หยุนนำทาง คงเป็นเรื่องของเวลา”
หลังจากต้อนรับแขกกลุ่มหนึ่งแล้ว บ่าวรับใช้วิ่งเข้ามา กระซิบเบาๆ “โหวเหยอ มีพวกขี้เท้าติดดินมาหลายคน ฟังสำเนียงแล้วเป็นคนต่างถิ่น กระหม่อมไม่กล้านำเข้ามา ทว่า พวกเขาแจ้งว่าเป็นญาติของคุณชายโจว”
เวยหย่วนโหวขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาเคยได้ยินว่า ครอบครัวของโจวมู่หยุนค่อนข้างต่ำต้อย
แต่เมื่อมากันแล้ว ย่อมต้องต้อนรับ
“ไปเถิด ให้ฮูหยินและคุณหนูสามรับรองแขกสตรี ส่วนแขกบุรุษให้นำมาทางข้า”
เมื่อตระกูลโจวย่างกรายมาถึงจวนเวยหย่วนโหว เห็นหมุดประตูและรูปปั้นหินสิงโตหน้าประตู ต่างก็ตาโตเหม่อลอย
พี่สะใภ้รองโจวดึงสามีของตน แทบจะเดินไม่ถูก “จวนโหวนี่ มั่งคั่งถึงเพียงนี้เลยหรือ!”
“ไร้ประโยชน์! ข้าเตือนพวกเจ้าแล้ว อย่าทำเป็นตื่นเต้นเช่นนี้ ทำให้ข้าขายหน้า!” แม่เล่าโจวเคยมาครั้งหนึ่ง จึงดูสงบนิ่งกว่า
แม้ครั้งแรกที่นางมา ก็ดูตื่นตะลึงมิผิดกัน
พี่สะใภ้ใหญ่โจวมีประสบการณ์มากกว่าเล็กน้อย แต่ก็ต้องตะลึงในความมั่งคั่งล้นฟ้านี้ “ท่านแม่เจ้าคะ ต่อแต่นี้พวกเราคงได้ใช้สอยสิ่งเหล่านี้บ้างกระมัง”