ชิวชินลืมตากว้างจนดวงตาเกือบค้าง
กงอ๋องหวังเฟยไม่ใช่ว่าบอกแล้วหรือ ว่ายานั้นเป็นพิษงู
แต่เมื่อได้ยินจากปากของเซวียเชียนอี้ กลับกลายเป็นยาล่อลวงใจเสียได้
นางเหยียดแขนไปชนถังซิ้งเบา ๆ
แต่ถังซิ้งไม่เอ่ยตอบโต้อะไร มีเพียงสายตาที่จับจ้องเซวียเชียนอี้ไม่วางตา เหมือนเชื่อถือคำพูดของนางอย่างสุดหัวใจ
ฝ่ายหยวนฉีเองก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ชิวชินจึงหุบปาก ไม่เอ่ยวาไร้อีก
แล้วพร้อมใจกันอีกสองนาง หันกลับไปมองเซวียเชียนอี้อีกครา
เซวียเชียนอี้กวาดสายตามองความเคลื่อนไหวของทั้งสาม ก่อนจะก้มลงมองสีเล็บชานตานอันสดใสงดงามบนปลายนิ้ว
"เป็นอะไรไปหรือ ทั้งสามไม่เชื่อข้าง้อ"
"ถ้าไม่เชื่อ ข้าก็ไม่ขอเล่าอีก"
"เชื่อสิ ย่อมเชื่ออยู่แล้ว" ถังซิ้งคว้ามือของเซวียเชียนอี้ไว้ พยักหน้าอย่างซื่อตรง "พี่ใหญ่เซวียเมตตาเผยความในใจให้เราฟัง ถ้าเราไม่เชื่อ จะไม่กลายเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณรึไง"
ชิวชินและหยวนฉีต่างพยักหน้าตาม
เมื่อนั้นเซวียเชียนอี้จึงยิ้มอย่างพึงพอใจ
"ยานั้นน่ะ คือยาลับจากในวังหลวง ไม่เพียงทำให้ใจคนลุกโลน ยังช่วยเสริมบุตรยากอีกด้วย"
ถังซิ้งกระพริบตาปริบ ๆ "จริ... จริงหรอ"
"ย่อมเป็นความจริง ข้าจะไปหลอกเจ้าได้เช่นไร" เซวียเชียนอี้ลูบท้องตัวเอง "ไม่เช่นนั้น ข้าจะตั้งครรภ์ขึ้นมาได้อย่างไร"
ถ้าทั้งสามไม่เชื่อ ก็คืนยามาให้ข้า ครั้งแรกนั้นข้าได้มาเพียงนิดหน่อย ยังแบ่งให้ท่านละหนึ่งส่วนด้วยใจจริง ยาชนิดนี้หายากยิ่ง ทั้งสามคืนมาเถอะ ข้าจะเก็บไว้ใช้ครั้งต่อไป
ว่าแล้วเซวียเชียนอี้ก็ยื่นมือมาทางทั้งสาม
ถังซิ้งรีบเอ่ย "พี่ใหญ่เซวีย น้องมิได้ตำหนิพี่แต่อย่างใด แค่แสดงความตะลึงงันเท่านั้นเอง!"