งานเลี้ยงยามค่ำจัดขึ้นที่พลับพลาริมน้ำ ราวไม้แดงสลักลวดลายโอบรอบทั้งสี่ด้าน ชายคาห้อยเหลือกโคมไฟกระจกราชสำนักเรียงราย
แสงสีอุ่นละมุนไหลซ้อนทับเป็นวง ส่องประกายให้คานสลักและภาพวาดใต้ระเบียงระยับสง่างาม
ภายในพลับพลาวางโต๊ะเลี้ยงลายปิดทองเรียงราย ปูด้วยผ้าโต๊ะผ้าไหมลายเงา
บนโต๊ะจัดวางภาชนะทองคำเคลือบ แจกันเหล้าหยก ของโอชาชั้นเลิศซ้อนทับเป็นชั้น ผลไม้ เครื่องหอม และเทียนครบถ้วนสมบูรณ์
ถึงยามนัดหมาย ฉู่หลิงเย่าจึงจูงมือซูซูเหยาเดินเข้ามาช้า ๆ
ฉู่หลิงเย่านั่งเก้าอี้ประธาน ซูซูเหยานั่งด้านขวา เซวียเชียนอี้นั่งด้านซ้าย พระชายารองอีกสามคนนั่งสองข้าง
อี้วนชีนั่งอยู่ทางท้ายของเซวียเชียนอี้ ท่าทางซื่อตรงเรียบง่ายผู้เดียว
ส่วนถังซิ่งกับชิวฉินนั่งร่วมกัน ติดกับซูซูเหยา
ถังซิ่งเพิ่งเข้ามาได้ครู่ ก็ถูกของโอชาบนโต๊ะดึงดูดสายตา ดวงตาเป็นประกายวิบวับ กลืนน้ำลายลงคอไปหลายครั้ง
ฝ่ายชิวฉินกลับเป็นท่าทีกังวลใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ไม่อาจรู้ได้ว่าคิดอะไรอยู่
นับเป็นครั้งแรกที่ฉู่หลิงเย่าร่วมงานเลี้ยงกับพระชายารองทั้งหมด
ตามธรรมเนียม โอกาสหาได้ยากเช่นนี้ พระชายารองทั้งหลายย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยทุกวิถีทางเพื่อดึงดูดความสนใจจากองค์อ๋อง
ทว่าพระชายารองทั้งสี่กลับไม่ปรากฏความเคลื่อนไหวใด
ครั้นทุกคนนั่งประจำที่แล้ว ซูซูเหยาจึงเอ่ยว่า “น้องทั้งสี่เข้าวังมานานเช่นนี้ ยังไม่เคยร่วมงานพร้อมหน้ากันเลย คราวนี้อาศัยโอกาสฉลองที่พระชายารองเซวียทรงพระครรภ์ พวกเราได้มาพร้อมหน้ากัน ก็ถือว่าคงรักษาไมตรีระหว่างพี่สาวน้องสาวในวังไว้”
คำยังไม่ทันจบ ผู้คนที่นั่งอยู่ก็แบกความสงบใจไว้ไม่อยู่
เซวียเชียนอี้ตั้งครรภ์จริง!