เรือนเฉียนปี้
เซวียเชียนอี้พอย้อนกลับมาถึงก็ชำระกายเสียแต่เพียงเล็กน้อย แล้วขึ้นเตียงนอน
ตั้งครรภ์แล้วอาบน้ำร้อนไม่ได้อีก จึงรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวเสียนัก
ขึ้นเตียงแล้ว ขาทั้งสองก็ปวดเมื่อย เธอจึงให้แม่กัวนวดคลึงเบา ๆ
ช่วงก่อนหน้านี้ ท้องยังไม่อาจเปิดเผยต่อสายตา เธอเป็นห่วงจนไม่กล้ารับประทานมาก
บวกกับอาการแพ้ท้อง จึงไม่เพิ่มเนื้อเพิ่มน้ำหนักขึ้นแม้แต่น้อย เอวยังบางกว่าก่อนตั้งครรภ์เสียอีก
ครั้นองค์รัชทายาทรับรู้ว่าเป็นบุตรของพระองค์ ใจเธอจึงผ่อนคลาย ไม่ฝืนกินข้าวฝืนกินปลาอีก รับประทานเพิ่มขึ้นเสียหน่อย เพียงสองวัน ท้องก็เริ่มโตขึ้น
แม่กัวนวดน่องขาไปพลาง พูดเบา ๆ ว่า "ท้องของพระชายารองโตเร็วเสียจริง"
หมอหลวงเจียงบอกองค์รัชทายาทว่า เซวียเชียนอี้ตั้งครรภ์มายังไม่ถึงหนึ่งเดือน
ความจริงแล้ว ใกล้จะสามเดือนเต็มที
ถ้าไม่ควบคุมอาหาร อีกไม่กี่วันท้องจะโตเท่ากับคนท้องสามเดือนทั่วไป
เซวียเชียนอี้ลูบท้องที่พลันโตขึ้น "แม่คะ ช่วยเตือนข้าน้อยบ้างนะ ปากนี่มันคุมไม่อยู่เสียแล้ว"
แม่กัวยิ้ม "ควรควบคุมเสียหน่อยจริง ทารกใหญ่เกินไป คลอดยากเป็นที่หนึ่ง หลังคลอดก็ฟื้นตัวช้า ไม่เพียงต้องกินน้อยลง ยามกลางวันก็ควรออกเดินให้มากขึ้นด้วย"
มิฉะนั้นเมื่อถึงกาล ทารกจะคลอดก่อนกำหนด หรือเป็นทารกขนาดใหญ่เกินไป กระหม่อมณีเกรงว่าจะทำให้องค์รัชทายาทเกิดความสงสัย
เซวียเชียนอี้หลับตาครึ่งหนึ่ง "ขอบใจที่แม่เหนื่อยแทนข้าน้อย"
"พระชายารองเป็นอย่างนี้เสียเมื่อใด ข้าน้อยก็จะได้ทุกข์ถึงแก่มรณะ"
"แม่คือแม่นมของข้าน้อย ข้าน้อยขอบใจแม่ก็เป็นเรื่องสมควร"
แม่กัวคลึงขาให้เซวียเชียนอี้ต่อไป "ว่าแต่คุณหนู ก่อนหน้านี้เหตุใดจึงเสด็จไปบอกคำนั้นกับพระชายารองทั้งสาม"