เซวียเชียนอี้นับแต่พลาดพลั้งกินยาอดบุตรเข้าไป นางก็ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับหยาดน้ำตาทุกวัน
หมอหลวงจากวังหลวง แพทย์ชื่อดังในละแวกเมืองหลวงล้วนมาตรวจดูจนหมดแล้ว ยาขมก็กินมามาก อาการกลับยังไม่ดีขึ้นเลย
ได้ข่าวว่าศิษย์ของหมอปีศาจลงจากเขาแล้ว ท่านผิงกั๋วกงจึงรีบไปถึงหน้าประตูเรือน เชิญตัวซูหมิงเฟิงเข้ามาในจวน
ซู่เหยารู้เรื่องเมื่อครู่ ซูหมิงเฟิงก็ไปถึงจวนผิงกั๋วกงเรียบร้อยแล้ว
ซูหมิงหนานกลับจากเข้าเวรยาม ร้อนใจเดินวนเป็นหมี “คุณหนูสกุลเซวียจงใจหาเรื่องน้องซู่เหยาทุกอย่าง น้องสามบ้าไปแล้วหรือไร ถึงได้ไปตรวจรักษาให้นาง!”
“ข้าจะไปเรียกเขากลับมาเดี๋ยวนี้!”
ซูหมิงหนานเพิ่งถึงบ้านยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักคำ ก็จะรีบรุดออกไปข้างนอก
ซู่เหยายกมือห้าม “ท่านพี่รอง อย่าเพิ่งร้อนใจ รอซานเกอเกอกลับมาก่อน ค่อยถามว่าเกิดอะไรขึ้น”
โรครับบุตรไม่ได้ของเซวียเชียนอี้ ไม่ใช่เรื่องที่รักษาให้หายได้ภายในชั่วครู่ชั่วยาม รีบพุ่งไปตอนนี้มีแต่จะดูเหมือนนางมีจิตใจอำมหิต
~
จวนผิงกั๋วกง
ซูหมิงเฟิงแบกกล่องยาสะพายหลัง เดินตามผู้ดูแลเรือนเข้าไปยังเรือนด้านใน
เขาไม่ได้พบเซวียเชียนอี้ทันที กลับถูกเชิญไปนั่งดื่มชาอยู่ในห้องปีก
เซวียเชียนอี้เหลือบมองออกไปด้านนอก แล้วหันไปหาภริยาผิงกั๋วกง “ท่านอาใหญ่ ไปเชิญคนมาก็ง่ายดายเช่นนี้ คงไม่มีกลอุบายอะไรนะเจ้าคะ”
เท่าที่นางรู้ ซูหมิงเฟิงดีกับซู่เหยามาก พวกเขาจงใจฉวยตอนซู่เหยาไม่อยู่เรือนไปเชิญคนมา เดิมนึกว่าจะติดขัดเสียหน่อย ไม่คิดว่าซูหมิงเฟิงจะไม่เอ่ยทักท้วงสักคำ แล้วตามพวกเขามาเลย