"น้องซู่เหยา พี่เก่งไหม"
ซูหมิงเฟิงก้มตัว ยื่นศีรษะมาตรงหน้าซู่เหยา ราวกับสุนัขน้อยที่รอคำชม
ซู่เหยาลูบศีรษะเขาเบาๆ "ซานเกอเกอเก่งมาก"
ครึ่งปีที่ไม่ได้พบ ซูหมิงเฟิงสูงขึ้น มากกว่าก่อนขึ้นภูเขาครึ่งศีรษะ ไหล่ผายออก ลดความไร้เดียงสาลงเล็กน้อย เพิ่มความสง่าหล่อเหลา
ทว่าดวงตาคู่นั้นยังสุกใสราวดวงดาว โดยเฉพาะเมื่อพบหน้าคนในครอบครัว ราวกับมีแสงสว่างวาบผ่านมา
"ว่าแต่เจ้าไปช่วยระบายโทสะให้น้องซู่เหยาอย่างไรเล่า"
ซูหมิงเฟิงเชิดคาง "ข้าบอกว่า ให้นางคุกเข่าคำนับขอขมาน้องซู่เหยา และถอนหมั้นกับหยงชินอ๋องฝ่าบาท ข้าถึงจะช่วยถอนพิษให้"
ระหว่างพูด ดวงตาคล้ายเปี่ยมด้วยสายลมกรีดกราย สว่างไสวเบิกบาน
ซูหมิงหนานเคาะศีรษะเขาทีหนึ่ง "หากนางตอบรับทั้งหมดเล่า คุกเข่าคำนับ ถอนหมั้น เจ้าจะถอนพิษให้นางจริงหรือ"
ซูหมิงเฟิงจนใจ หัวเราะหึๆ เกาท้ายทอย "ถ้านางทำได้จริง ข้า...ข้าแน่นอน..."
"แน่นอนฟังน้องซู่เหยา"
"น้องซู่เหยาให้ข้าทำอย่างไร ข้าก็ทำอย่างนั้น"
ซูหมิงเฟิงกอดอก ส่ายหัวอย่างภาคภูมิใจ ปรายตามองพี่รอง ท่าทางเหมือนจะบอกว่า "ดูสิ ข้าฉลาดหลักแหลมใช่ไหม"
ซูหมิงหนานเคาะศีรษะเขาอีกที "เจ้านี่ไม่ทำให้น้องซู่เหยาลำบากใจหรือ"
ซูหมิงเฟิงเพิ่งตระหนักถึงความหนักหนาของเรื่อง "น้องซู่เหยา เช่นนั้นข้าไปปฏิเสธเดี๋ยวนี้ ไปตอนนี้เลย"