ทุกคนตามซูหมิงจูไปที่ศาลาว่าการ
แม้นีซื่อจะไม่เอาผิด แต่ความผิดของซูหมิงจูนั้นชัดแจ้ง มีพยานมากมาย คดีจึงถูกตัดสินอย่างรวดเร็ว
โบยหนึ่งร้อยรอบ จำคุกสามปี
ลงทัณฑ์ทันที
ซูหมิงจูได้ยินว่าให้ลงทัณฑ์ทันที ดวงตาแทบถลนออกมา
หนิงฮ่าวชูต้องการฆ่าปิดปากจริง ๆ!
ซูหมิงจูสวมเครื่องทรมานอยู่ เอ่ยเสียงดังว่า "บิดาบุญธรรม ข้าไม่ต้องการโบย ท่านต้องช่วยข้า..."
คำข่มขู่ของนางยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็ถูกอุดปากและมัดตรึงแน่นหนา
นายอำเภอสองนายกดนางไว้กับม้ารองเฆี่ยนอย่างแน่นหนา ให้นางดิ้นไม่หลุด
หว่านซื่อค่อนข้างประหม่า อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองหนิงฮ่าวชู
หนิงฮ่าวชูเอามือไพล่หลัง ท่วงท่าสง่าผ่าเผย แน่วแน่ไม่หันมอง
เขาเอียงศีรษะ เอ่ยกับอันหรานจวิ้นจู่อย่างอ่อนโยนว่า "อันหราน การลงทัณฑ์ค่อนข้างโหดร้าย เจ้าทนดูได้หรือไม่"
อันหรานกุมมือเขาตอบ สั่นศีรษะเบา ๆ "โหดร้ายจริงเจ้าค่ะ แต่ข้าจะอยู่ดูต่อ หากพวกเราอยู่ที่นี่ นายอำเภอก็จะไม่ลงมือถึงตาย หลังจากลงทัณฑ์เสร็จ จะได้ดูแลให้นางอยู่ในคุกไม่ลำบากนัก อย่างไรเสียก็เคยร่วมพิธีรับนางเป็นบุญธรรมกับเจ้า"
หนิงฮ่าวชูพยักหน้า "อันหราน เจ้าช่างคิดได้รอบคอบนัก"
หว่านซื่อร้อนใจจนเหงื่อซึมกลางหลัง
นางมิได้สงสารซูหมิงจู เพียงแต่กลัวว่าหากซูหมิงจูตาย บุตรสาวแท้ ๆ ของนางก็จะไร้ที่เบาะแส
ซูหมิงเพ่ยและซูหมิงเทียนนั้นสงสารจริง
ซูหมิงเทียนเข้าไปขวางนายอำเภอที่กำลังจะลงมือ ซูหมิงเพ่ยก็ออกคำสั่งว่า "ซู่เหยา หมิงจูรู้สำนึกผิดแล้ว โทษทัณฑ์นี้ยกเลิกเสียเถิด"