เซวียเชียนอี้หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อตลอดทั้งคืน ย่อมนอนไม่หลับเป็นธรรมดา
นางหลับตาคราวใดก็เห็นแต่พื้นเต็มไปด้วยโลหิต
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วเรือนเฉียนปี้ นางนอนบนเตียงก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เกือบลืมตาอยู่จนสว่าง
เกิดเรื่องคนตายขึ้น ลานเรือนกลับเงียบสงบลง ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง
ฝ่าบาทมีนิสัยดุร้ายโหดเหี้ยมดังคำร่ำลือ
ชุนเถากลัวจนต้องรีบเปลี่ยนชื่อให้สามสาวที่เหลือในคืนนั้น เกรงว่าตนจะพลอยได้รับเคราะห์ไปด้วย
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซู่เหยาตื่นมาแต่งกาย ลี้จงกว่านแห่งจวนอ๋องมารออยู่ที่หน้าประตูแต่เช้า
"หวังเฟย เมื่อคืนฝ่าบาททรงพักที่ห้องหนังสือพ่ะย่ะค่ะ"
"อืม" ซู่เหยามองเขาพลางยิ้ม "เจ้ามาเป็นพิเศษเพื่อบอกเรื่องนี้แก่ข้า?"
ในจวนอ๋องล้วนเป็นคนของฉู่หลิงเย่า บ่าวไพร่รู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ที่สุด ความเคลื่อนไหวที่เรือนเฉียนปี้เมื่อคืน ลือกันไปทั่วทั้งจวนอ๋องแล้ว
ฝ่าบาทมิได้ค้างที่เรือนเฉียนปี้ กลับสังหารคนในเรือนเสีย
สุราและอาหารถูกส่งเข้าเรือนอย่างไร ก็ถูกส่งออกไปเช่นนั้น
น้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว แต่ไม่เคยถูกเรียกใช้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ความหมายของฝ่าบาท เหล่าบ่าวไพร่ย่อมคาดคะเนกันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
บ่าวไพร่ในตระกูลใหญ่ พวกที่รู้จักเลือกปฏิบัติต่อผู้คนยามเห็นแก่ประโยชน์ตน เมื่อเซวียเชียนอี้เพิ่งมาถึงก็เจอเคราะห์กรรม นับแต่นี้ไปเรือนเฉียนปี้เกรงว่าคงลำบากแล้ว
วันนี้ลี้จงกว่านตั้งใจมาเข้ากับหวังเฟยโดยเฉพาะ