ไทเฮาตรัสแย้มพระสรวลว่า “นี่เกิดอันใดขึ้น? เหตุใดจึงมาออดอ้อนหลังจากอภิเษกแล้ว? เป็นอันใดไป หรือว่าเสี่ยวจิ่วปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี?”
ชุนเถาซึ่งติดตามเซวียเชียนอี้เข้าวังไปด้วยฟ้องว่า “ไทเฮา ต้องทรงช่วยตัดสินให้พระชายารองด้วยเพคะ องค์ชายเมื่อคืนไม่ได้บรรทมในเรือนของพระชายารอง แต่กลับสังหารนางกำนัลคนสนิทของพระชายารองด้วยเพคะ!”
“อันใดนะ?!” ไทเฮาตรัสกริ้วหนัก “เสี่ยวจิ่วกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”
เซวียเชียนอี้หันไปตักเตือนว่า “ชุนเถา กล่าววาจาเหลวไหลอันใดต่อหน้าไทเฮา ยังไม่รีบตบปากตนอีก!”
ชุนเถารีบตบหน้าตนเองฉาดหนึ่ง “ข้าน้อยรู้ผิดแล้ว”
ไทเฮาทรงห้ามปรามว่า “พอเถิด เจ้าก็ทำเพื่อเชียนอี้”
“มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ จงเล่าให้ข้าฟังให้กระจ่าง!”
ชุนเถาเติมเชื้อไฟเล่าเรื่องที่เกิดเมื่อคืนว่า “พระชายารองทรงหวาดกลัวทั้งคืน ไม่ได้หลับยามค่ำ เช้าตรู่วันนี้สาวใช้ไปที่ห้องครัวใหญ่เพื่อขอร้อนน้ำ กลับถูกบ่าวรับใช้เย้ยหยันว่า ว่าพระชายารองขี้เหนียวใจแคบ ใช้งานคนไม่คิด”
ไทเฮา: “ช่างเหลืออดนัก!”
“ผู้ใดมา เรียกเสี่ยวจิ่วมาหาเรา เราจะถามให้ดี พร้อมทั้งเรียกพระสนมหรงมา ตักเตือนไปด้วย”
“แล้วไปส่งข่าวที่จวนหยงชินอ๋อง ให้อ๋องกงหวังเฟยเข้าวังที”
เซวียเชียนอี้ดึงแขนเสื้อไทเฮาแนบ “ไทเฮา อีกสักครู่เมื่อองค์ชายมาถึง อย่าทรงถือสาหาความนักเลย เรื่องนี้มิอาจโทษองค์ชายแต่เพียงผู้เดียว องค์ชายเองก็ถูกผู้อื่นหลอกลวง”
ไทเฮาทรงพระสรวล “เพิ่งจะช่วยเขาพูดก็แล้วไป เจ้าวางใจเถิด เราเพียงให้พวกนางรู้ว่า เชียนอี้มีญาติฝ่ายมารดาคอยช่วยสนับสนุน”