โหวฝูแห่งตระกูลเวยหย่วน ณ เรือนของซูหมิงเทียน
เมื่อเผชิญความเย็นชาของซู่เหยา น้ำเสียงของซูหมิงเทียนก็ยิ่งแหลมสูงขึ้น "ซู่เหยา ชาติก่อนเจ้าตามหมอปีศาจมาให้ ข้าไม่ยอมรับน้ำใจ กลับทำให้เจ้าถูกหมอปีศาจวางยาพิษ ข้ายอมรับว่าชาติก่อนข้ามีส่วนที่ผิด"
"แต่ชาตินี้ ข้ามิได้ทำเรื่องเกินเลยกับเจ้า ซ้ำยังเปิดปากขอร้องเจ้าแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่ตามหมอปีศาจมาให้ข้า!"
"เมื่อรักษาหายแล้ว ข้าจะเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ หรือเจ้าจะยอมมองข้าพิการเช่นนี้รึ!"
ซู่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ซูหมิงเทียนเสียศูนย์อย่างรุนแรง ถึงขั้นพูดจาพร่ามัวไร้ระเบียบ
หากเขารู้ว่านางไปเชิญหมอปีศาจจริง แต่ไปเชิญเพื่อผู้อื่น มิรู้ว่าเขาจะโกรธจนกระอักเลือดหรือไม่
น่าคอยดูยิ่งนัก
มองดูท่าทีเดือดดาลของซูหมิงเทียน ซู่เหยาถอนหายใจ
ที่แท้ ซูหมิงเทียนก็รู้ว่าชาติก่อนตนผิด
รู้ว่าผิด แต่ไม่เคยคิดกลับใจ สุดท้ายยังสมคบคนในครอบครัววางยาพิษสังหารนาง บัดนี้เอาหน้าจากไหนมาขอร้องนาง
ได้แต่กล่าวว่าหน้าของซูหมิงเทียนนั้นหนายิ่งนัก
สองชาตินี้ เพิ่งได้รับคำขอโทษเป็นครั้งแรก ในใจซู่เหยาหาได้รู้สึกสับสนมากมาย
มิใช่ นี่มิใช่คำขอโทษ ผู้ใดกล่าวคำขอโทษด้วยท่าทีออกคำสั่งเช่นนี้เล่า
นี่เป็นเพียงการที่ซูหมิงเทียนต้องการให้นางเป็นฝ่ายให้ต่อไป จึงได้ลดตัวมาโปรยทานเท่านั้น
อีกประการหนึ่ง ชาตินี้ ซูหมิงเทียนบ่อนทำลายชื่อเสียงของนางต่อหน้าผู้คนมากมาย ยังไม่เกินเลยอีกหรือ
ซู่เหยาไม่เสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเขา "คุณชายรอง เจ้ากำลังพูดสิ่งใด ชาติก่อนชาติไหน ชาตินี้ชาตินั้น คุณชายรองเป็นไข้หรือไม่"