ซูหมิงเทียนพลันตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างซูหมิงจูกับซู่เหยา และยังตระหนักว่าซู่เหยาเหนือกว่าซูหมิงจูมากนัก
แต่กระนั้น บัดนี้เขาก็ไม่กล้าระบายโทสะใส่ซูหมิงจู
ซู่เหยาสลัดมือไม่ทำแล้ว เขาจึงต้องง้องอนซูหมิงจูให้ไปเขาหลางหยาเชิญหมอปีศาจ
หากขารักษาไม่หาย อนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขาก็เป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ
ล้วนเป็นความผิดของซู่เหยา หากนางไม่สลัดมือทิ้ง เรื่องการตามหาหมอปีศาจก็คงไม่ยุ่งยากถึงเพียงนี้!
ซูหมิงเทียนเก็บงำความไม่พอใจไว้ ใช้ความอดทนกล่าวว่า "น้องหมิงจู ข้ามิต้องการให้เจ้าคอยเฝ้าอยู่ข้างกาย ข้าต้องการการรักษาจากหมอปีศาจโดยด่วน หมอปีศาจพำนักอยู่บนยอดเขาหลางหยา เจ้าไปสอบถามที่ตีนเขาหลางหยาก็จะรู้ มีเพียงหมอปีศาจเท่านั้นที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของข้าให้หายดีได้"
"เมื่อข้าหายดีแล้ว ข้าจะเข้าหมวดจินอู๋ และภายภาคหน้าจะได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่"
"หมิงจู เพียงเจ้าไปเชิญหมอปีศาจมาให้ข้า บุญคุณนี้ ข้าจะจารึกไว้ในใจ ตอบแทนร้อยเท่าพันทวี!"
ซูหมิงเทียนจ้องตาเขม็งไปที่ดวงตาของซูหมิงจู "หมิงจู เจ้ายินดีช่วยข้าหรือไม่?"
ซูหมิงจูมิได้ตอบตกลงในทันที นางจ้องใบหน้าซูหมิงเทียน ย่นจมูก "ท่านพี่รอง ท่าน... ท่านมีวาสนาพิเศษอันใด รู้ถึงเรื่องราวที่จะเกิดในภายภาคหน้าหรือ?"
ซูหมิงเทียนชะงักไป เขามิได้ตั้งใจจะยอมรับ เรื่องประหลาดเหนือธรรมชาติเช่นนี้ ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าใดก็ยิ่งดี
ซูหมิงจูเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน "ท่านพี่รอง ข้าเองก็ฝันเห็นเรื่องราวในภายภาคหน้า แม้จะมีบางส่วนต่างออกไป แต่โดยรวมก็แทบไม่ต่างกัน"
ซูหมิงเทียน "เจ้าน่ะหรือ ฝันเห็นสิ่งใด?"
ซูหมิงจู "ข้าฝันเห็นท่านพี่รองหักขาซ้ายเพราะช่วยเหลือซื่อจื่อกงอ๋อง ได้รับการรักษาจากหมอปีศาจจนหายดีแล้วเข้าหมวดจินอู๋ ภายหลังได้ไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพใหญ่เปียวฉี สร้างผลงานในสนามรบแล้วได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ชั้นสาม"