เวยหย่วนโหวรู้สึกว่าสตรีตรงหน้านี้คุ้นตาเหลือเกิน คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยพบเจอที่ไหนสักแห่ง
ทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นนางที่ใด
ชั่วขณะหนึ่ง เวยหย่วนโหวถึงกับตะลึงงัน
หว่านซื่อเห็นเวยหย่วนโหวจิตใจล่องลอยเมื่อเห็นสตรีสาว ก็แค่นหัวเราะเย็นในใจ
พ่อเฒ่าไม่รู้จักแก่คนนี้ พอเห็นสตรีสาวก็เดินไม่ตรงทางเสียแล้ว!
ขี้เท้าติดดินคนนี้ยังเป็นอนุภรรยาที่ซู่เหยอแม่นางสารเลวนั่นหาให้พ่อเฒ่าเวยหย่วนโหวจริงเสียด้วย
ซูหมิงจื่อชี้หน้าอู๋หว่านเหนียงพลางด่าว่า "ท่านพ่อ ไล่ขี้เท้าติดดินนี่ออกไปเถอะ ขี้เท้าติดดินนี่อยู่ในโหวฝูของเรากินอยู่เปล่าๆ ยังกล้าเอาดินโคลนขว้างข้ากับท่านแม่และท่านพี่อีก!"
เวยหย่วนโหวได้สติ "เรื่องอะไรกันแน่ พูดให้ชัด"
หวังชุนอวี่เห็นเวยหย่วนโหวแล้วทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก
โกรธที่เมื่อก่อนถูกบังคับ พ่อเฒ่าสารเลวนี่ไม่ได้รับโทษทัณฑ์แม้แต่น้อย มีเพียงนางเท่านั้นที่ต้องเจ็บช้ำ
ตื่นตระหนกที่เกรงว่าจะถูกจำได้
นางก้มหน้าลง เอียงกายหลบ ไม่กล้าหันหน้าให้ใครเห็น ดูราวกับรู้สึกผิด
ทว่าดูเหมือนไม่มีผู้ใดสนใจนาง ทุกคนล้วนพุ่งความสนใจไปที่อู๋หว่านเหนียง
ตอนที่ต่อสู้กัน ผูซื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงวิ่งหนีออกไป บัดนี้เห็นทั้งสองฝ่ายหยุดมือแล้ว นางจึงวิ่งกลับมาอีก
หลังจากผูซื่อกลับมา ก็แอบกระตุกหว่านซื่อ มองไปทางอู๋หว่านเหนียง "เห็นไหม ช่างเหมือนเจ้าหนักหนา"
หว่านซื่อก็มองไปทางอู๋หว่านเหนียง
นางรู้สึกว่าไม่เหมือน
ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่านางหน้าตาคล้ายท่านย่า นางก็รู้สึกว่าไม่เหมือน