เรือนอีหลานถูกทำให้รกเละเทะ กระถางดอกไม้ถูกชนล้มไปหลายใบ ดินกระจัดกระจายเต็มพื้น
ชิวสุ่ยถูกตบเข้าที่แก้มสองฉาด ครึ่งหน้าบวมแดง
อู๋หว่านเหนียงช่วยเก็บกวาดสวน
ชิวสุ่ยใช้ผ้าเปียกประคบใบหน้าพลางห้ามปราม “คุณหนูอู๋ ท่านเป็นแขก จะให้ท่านมาทำงานได้อย่างไร เชิญท่านพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ เถิด มีเด็กหญิงรับใช้อยู่แล้ว”
อู๋หว่านเหนียงมีสีหน้าละอาย “ฮูหยินมาหาเรื่องข้า ทำให้เจ้าถูกตบ ข้าต่างหากที่รู้สึกผิด ข้าทำเล็กน้อย ไม่เป็นไร งานพวกนี้ข้าก็ทำจนชินแล้ว”
หวังชุนอวี่ก็ช่วยอยู่ด้านข้าง “คุณหนูชิวสุ่ย ให้นางทำเถิด ตอนพวกเราอยู่ที่บ้านเกิด ทุกอย่างล้วนทำเอง ตอนนี้มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ ไม่ค่อยได้ขยับตัว ร่างกายแทบจะขึ้นราแล้ว”
ชิวสุ่ยยิ้มกล่าว “ได้ พวกเจ้าทำสักครู่เถิด อีกประเดี๋ยวคุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว จะทำต่อไปไม่ได้ หากให้คุณหนูใหญ่เห็นว่าข้าให้แขกผู้มีเกียรติทำงาน ข้าคงต้องถูกลงโทษ”
หวังชุนอวี่มาอยู่ช่วงเวลาหนึ่งแล้ว ก็พอเข้าใจนิสัยของทุกคน “คุณหนูชิวสุ่ย ท่านอย่าได้ใส่ร้ายคุณหนูใหญ่เลย คุณหนูใหญ่ดีต่อพวกเจ้ายิ่งนัก ข้ามานานเพียงนี้ ไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่ลงโทษพวกเจ้าเลย”
พวกเขากำลังล้อเล่นกันอยู่ สาวใช้จากสวนชุนจิ่งก็มาถึง
“ท่านโหวมีคำสั่ง ให้ฮูหยินต้อนรับแขกผู้มีเกียรติของจวนเป็นอย่างดี คุณนายหวัง คุณหนูอู๋ ฮูหยินเชิญพวกท่านไปพูดคุย”
ชิวสุ่ยระแวดระวังขึ้นทันที “คุณนายหวังและคุณหนูอูป่วย เกรงว่าไปแล้วจะแพร่เชื้อโรคให้ฮูหยิน”
สาวใช้กล่าว “เมื่อครู่เห็นยังดี ๆ อยู่ ไฉนจู่ ๆ ก็ป่วยเสียเล่า คุณนายหวังและคุณหนูอู๋มาอยู่ในจวนนานเพียงนี้ ก็ยังไม่ได้ไปคารวะฮูหยิน ชิวสุ่ย เจ้าอย่าถือวิสาสะตัดสินใจเอง ทำให้แขกเสียมารยาทโดยใช่เหตุ”