หว่านซื่อมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก "บุตรลับที่ไหนกัน พี่สะใภ้อย่าเหลวไหล!"
ผูซื่อขมวดคิ้วพลางเทียบเคียง "ก็ในสวนเหมย มีเด็กสาวคนหนึ่ง สูงเท่านี้ รูปร่าง หน้าตา เหมือนตอนเจ้าสาวๆ ทุกกระเบียดนิ้ว!"
เห็นพี่สะใภ้ว่ามีต้นสายปลายเหตุ หว่านซื่อก็เกิดสงสัย นางเรียกพระแม่โฉมา "ไปสืบสิ ว่าเป็นใครกันแน่"
พระแม่โฉออกไปสอบถามรอบหนึ่ง กลับมารายงาน "ฮูหยิน ไม่พบหญิงสาวที่ท่านว่าเลยเจ้าค่ะ"
หว่านซื่อ "พี่สะใภ้คงเห็นผีกระมัง?"
ผูซื่อ "เห็นผีได้อย่างไร สาวใช้สองคนที่ข้านำมาด้วยก็เห็น หากไม่เชื่อ ท่านถามดู"
ผูซื่อเรียกสาวใช้สองคนเข้ามา "เมื่อครู่ผู้หญิงคนนั้น เจ้าทั้งคู่เห็นนางใช่หรือไม่?"
สาวใช้ทั้งสองพยักหน้ารัว
หว่านซื่อส่งคนออกไปค้นหาใหม่ ก็ยังไร้วี่แวว
ผูซื่อ "ช่างประหลาดนัก ไร้วี่แววได้อย่างไร?! เด็กสาวคนนั้นมีหน้าตา เหมือนข้าตอนแรกแต่งเข้าตระกูลหว่านพบเจ้าไม่มีผิด และเหมือนตอนเจ้าสาวๆ ราวกับพิมพ์เดียวกัน"
หว่านซื่อกับพี่สะใภ้สัมพันธ์พื้นๆ คิดว่านางพล่ามเพ้อเจ้อ ถามสองประโยคก็โยนทิ้ง "พี่สะใภ้ ท่านมาธุระอันใด?"
ผูซื่อยิ้มรื่นยื่นบัตรเชิญ "งานสมรสของอิงเสียกับจวนฝูกั๋วกง ตกลงแล้ว!"
หว่านซื่อสีหน้าแช่มชื่นแฝงแววเหยียดหยาม
การสมรสที่หมิงจื่อไม่เอา ไม่รู้พี่สะใภ้ดีอกดีใจไปไย
หากมิใช่เพราะจุยเหรินโจว การสมรสนี้ไม่มีวันตกแก่หว่านอิงเสีย
ไม่นาน ซูหมิงจื่อก็มา
"ท่านน้า"
ได้ยินว่าท่านน้ามาส่งบัตรเชิญ ซูหมิงจื่อก็สีหน้าไม่สู้ดี "ยินดีกับพี่อิงเสียด้วย พี่อิงเสียก็สมใจได้แต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์แล้ว"