เจียงเหวินเยว่ไม่พูดอะไร วางเครื่องนอนลงแล้วหันไปค้นหีบข้าง ๆ ต่อ
ในหีบพับเสื้อผ้าของท่านปู่เจียงกับภรรยาไว้ เสื้อผ้าล้วนเป็นของเก่าปะชุน ขอบแขนกับคอเสื้อสึกจนเป็นขุย เนื้อผ้าก็ซักจนกระด้างและซีดขาว สัมผัสแล้วแทบไม่รู้สึกถึงความอุ่นเลย
เสื้อหนาวที่มีใยฝ้ายเก่า ๆ อยู่ข้างในมีเพียงสองตัว ท่านปู่เจียงกับท่านย่าคนละตัว ที่เหลือล้วนเป็นเสื้อชั้นเดียวเก่า ๆ เนื้อบาง รวมกันแล้วก็ยังใส่หีบได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
เจียงเหวินเยว่ค้นไปจนถึงก้นหีบ ก็พบใบรายการหลายใบ บนนั้นเขียนชื่อโรงรับจำนำไว้ พอเห็นแล้วนางแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
ที่แท้แม้แต่เครื่องนอนเก่าบนเตียงกับเสื้อหนาวใส่ใยฝ้ายสองตัวในหีบ ก็ไม่ได้ซื้อมาเหมือนกัน
แต่เช่ามาจากโรงรับจำนำในราคาถูกต่างหาก!
จะพูดอย่างไรดีนะ คนในบ้านนางประหยัดเงินจริง ๆ เสื้อผ้าฤดูหนาวเช่าถูกกว่าซื้อเยอะ...
ขอแค่ไม่กลัวหนาว ไม่กลัวป่วย ไม่กลัวเสื้อผ้าที่เช่ามาจะสกปรกเปียกชื้นและมีเชื้อโรค จนสวมแล้วเป็นโรคผิวหนังไปทั้งตัว วิธีประหยัดเงินมีตั้งมากมาย
เจียงเหวินเยว่เม้มปาก วางของลงแล้ววิ่งไปห้องของพ่อแม่
“พี่สาว พี่สาว~” เจียงเหวินจื่อกับเจียงเหวินจิ่งยังไม่รู้ความ เห็นพี่สาววิ่งก็วิ่งตามไปด้วย กังหันกระดาษสีในมือหมุนพรืด ๆ ตามไป ราวกับลูกเป็ดสองตัวที่คอยเดินตามติดแจ
ซิ่วเยว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเดินตามไป ผ่านห้องโถงใหญ่เข้าไปในห้องทางซ้าย
ห้องนี้สว่างกว้างกว่าห้องของผู้เฒ่าทั้งสองอย่างเห็นได้ชัด หน้าต่างหันไปทางทิศใต้เปิดกว้างกว่า เตียงไม้ที่วางชิดผนังก็กว้างกว่าเช่นกัน บนเตียงยังคงปูหญ้าแห้งกับเครื่องนอนเก่า แต่มีหีบเพิ่มมาอีกสองใบและตะกร้าสานไม้ไผ่หลายใบ