โจวอวิ๋นเหนียงกวาดบ้านพลางมองออกไปข้างนอก แล้วถามลูกสาวเสียงเบา “ตอนกลับมากับพ่อเจ้า พวกเจ้าซื้อของมาด้วยหรือ?”
“ซื้อข้าวสารกับธัญพืชมาเล็กน้อย แล้วก็มีเนื้อหมู ไข่ไก่อะไรพวกนั้นเจ้าค่ะ”
เจียงเหวินเยว่กระซิบตอบ “ท่านพ่อกลัวคนอื่นสงสัย ถ้าซื้อของมากไปก็ขนลำบาก เลยจ้างรถมาคันหนึ่ง แถมยังซื้อฟืนมาอีกกองด้วยเจ้าค่ะ”
เหตุผลที่เจียงฉงซานซื้อฟืนก็ไม่ได้แต่งขึ้นมาทั้งหมด หน้าหนาวบ้านเราต้องใช้ฟืนมากจริง ๆ
ทั้งทำกับข้าว ต้มน้ำ และผิงไฟ ล้วนต้องใช้ฟืน
เมื่อก่อนตอนอยู่หมู่บ้านตระกูลเจียง ตลอดทั้งปีท่านพ่อจะขึ้นเขาไปเก็บฟืนในช่วงว่างจากงานนา หรือเวลาที่พอมีเวลาว่าง แล้วกองไว้ที่บ้านให้ท่านย่าค่อย ๆ ตากจนแห้ง เก็บสำรองไว้ใช้ตอนหน้าหนาว
นอกจากฟืนแห้งแล้ว บ้านพวกเขายังเก็บถ่านชิ้นเล็ก ๆ หรือถ่านดำไว้บ้าง เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงเสริมสำหรับผิงไฟ
ปีนี้ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย หากจะใช้ฟืนก็ต้องเข้าไปเก็บเอาในเขาชั่วคราว แต่หน้าหนาวบนเขามักมีน้ำค้างแข็ง ทางเดินบนเขาก็ลื่นเพราะชื้น ไม่ต้องพูดถึงกิ่งไม้แห้งกับหญ้าแห้งที่กองอยู่กลางแจ้ง ล้วนชื้นแฉะ ต้องนำมาตากให้แห้งก่อนถึงจะก่อไฟได้
ช่วงนี้เจียงฉงซานต้องออกไปข้างนอกบ่อย โจวอวิ๋นเหนียงก็ยุ่งกับงานปัก เด็กสองคนก็ปล่อยให้ไม่มีคนดูแลไม่ได้ ส่วนผู้อาวุโสเจียงก็รับงานจากคนในหมู่บ้านไว้ไม่น้อย ที่บ้านจึงขาดฟืนจริง ๆ
พอโจวอวิ๋นเหนียงได้ยินก็ไม่ได้ใส่ใจ นางรู้จักนิสัยลูกสาวกับสามีดี จึงไม่กังวลว่าพวกเขาจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
“ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก ให้ท่านปู่กับท่านพ่อของเจ้าไปจัดการกันเองเถอะ”
นางสงสารลูกสาว จึงลูบหัวอีกฝ่ายอีกครั้งแล้วพูดยิ้ม ๆ “นาน ๆ เจ้าจะกลับมาสักที อยู่พักในห้องเถอะ พูดคุยกับน้อง ๆ ของเจ้าไปก่อน แม่จะไปจัดโต๊ะเตรียมกินข้าว ย่าของเจ้าตุ๋นน้ำแกงไก่หม้อใหญ่ไว้ ยังอุ่นอยู่ข้างหลังนั่นแน่ะ”