“อย่าคิดว่าพูดแบบนี้แล้วข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ารังแกพ่อของเจ้า~”
โจวอวิ๋นเหนียงก้มลงจิ้มหน้าผากลูกสาวเบา ๆ “พ่อของเจ้าเคยขัดใจเจ้าที่ไหนกัน? ถ้าเขาไม่เห็นด้วย ก็ต้องเป็นเพราะเจ้าทำเกินไปแน่ ๆ”
“ท่านแม่~”
เจียงเหวินเยว่ไม่พอใจจึงซุกหน้าหนี ไม่ยอมให้จิ้ม ทว่าหลุบตามองพลางคิดในใจว่า ถ้าบ้านของพวกเขาอยู่ในเมือง ไม่ต้องมีสายตาคอยจับจ้องมากมาย คนในบ้านก็คงไม่ต้องประหยัดกันขนาดนี้
อย่างน้อยก็น่าจะได้กินดีขึ้น แต่งตัวดีขึ้นบ้างกระมัง?
โจวอวิ๋นเหนียงถูกลูกสาวออดอ้อนคลอเคลียจนรู้สึกอบอุ่นใจ ทั้งยังอดขำไม่ได้
เมื่อเห็นซิ่วเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เม้มปากยิ้ม นางก็ก้มลงลูบผมลูกสาวอีกครั้ง ก่อนเอ่ยหยอกอย่างเอ็นดูว่า “โตขนาดนี้แล้วยังมาอ้อนแม่อีก เพื่อนของเจ้ายังอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวว่านางจะเอาไปล้อทีหลังหรือ?”
“เมื่อครู่ท่านแม่ยังบอกว่าข้าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่เลย ตอนนี้กลับหาว่าข้าโตแล้วเสียอย่างนั้น”
เจียงเหวินเยว่ซุกหน้าแล้วพึมพำ “ซิ่วเยว่ไม่มีทางล้อข้าหรอก” ต่อให้ถูกล้อแล้วอย่างไร ชาตินี้นางเพิ่งอายุเจ็ดขวบเองนี่นา~
ถึงจะพูดเช่นนั้น นางก็ยังยอมผละออกจากอ้อมกอดมารดาอย่างว่าง่าย พอเห็นซิ่วเยว่ยืนอยู่ข้างสะดึงปักผ้า ก็จูงมือมารดาเข้าไปหา พลางมองผ้าที่ขึงอยู่บนสะดึงกับลายปัก
“ท่านแม่กำลังปักอะไรอยู่หรือ? ผ้าบางเบาขนาดนี้ เอาไว้ทำพัดสำหรับฤดูร้อนหรือ?”
แต่ลายปักนี้ค่อนข้างใหญ่ ดูไม่เหมือนของชิ้นเล็ก ๆ อย่างหน้าพัดเลย
“นี่คือผ้าแพรโปร่ง นับเป็นผ้าที่นิยมใช้ทำพัดแพรในฤดูร้อนจริง ๆ แต่คราวนี้ไม่ได้ทำหน้าพัด เป็นฉากกั้นโปร่งแสงสำหรับตั้งไว้ในห้องนอน”
เวลาที่โจวอวิ๋นเหนียงปักผ้า เจียงเหวินเยว่เห็นแล้วก็มักจะถามด้วยความสงสัย นางจึงไม่ปิดบังลูกสาว “คุณนายจ้าวจากร้านปักผ้าซิ่วอีมาสั่งทำ บอกว่ามีลูกค้าชอบดอกอวี้หลานกับนก เลยให้แม่ปักฉากกั้นสักผืน แม่เพิ่งเริ่มทำได้ไม่นาน”