วันหนึ่ง แม่นมสวี่เรียกสาวใช้ตัวน้อยทุกคนมารวมกันที่ลานบ้านอย่างกะทันหัน เจียงเหวินเยว่เดาว่าคงถึงเวลาแบ่งคนไปประจำเรือนต่าง ๆ แล้ว
พวกนางเรียนมารยาทและกฎระเบียบกันมาหนึ่งเดือน จากนั้นยังตามแม่นมแต่ละคนไปเรียนทักษะต่าง ๆ อีกสองเดือน สิ่งที่ควรทดสอบก็ทดสอบกันครบถ้วนแล้ว
แม่นมสวี่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ตรงขั้นบันได ด้านหลังมีชุนเถากับสาวใช้วัยเยาว์อีกสองคนยืนอยู่
“อีกไม่นานฮูหยินกับคุณหนูทั้งสองก็จะมาถึงเมืองเจียงหนิง พวกเจ้าสาวใช้ตัวน้อยได้รับการฝึกฝนมาพอสมควรแล้ว ข้าได้รับความไว้วางใจจากฮูหยิน วันนี้จึงจะจัดสรรพวกเจ้าไปทำงานตามเรือนต่าง ๆ”
แม่นมสวี่กวาดตามองสาวใช้ตัวน้อยที่ยืนเรียบร้อยอยู่เบื้องล่าง ไม่มีใครแสดงสีหน้าแปลกใจ นางจึงค่อนข้างพอใจ
“ใครได้ยินชื่อแล้วให้ออกมายืนด้านข้าง ส่วนคนที่ยังไม่ได้ยินชื่อให้รออยู่ที่เดิม”
แม่นมสวี่ยกมือเป็นสัญญาณ ชุนเถาที่ถือสมุดอยู่ด้านหลังจึงก้าวออกมาแล้วขานชื่อเสียงดัง
“ปี้เหวิน ชิงหลัว เหวินเยว่ อาสุ่ย ซู่หยุน...”
นางขานชื่อสิบคน เจียงเหวินเยว่กับสาวใช้ตัวน้อยอีกเก้าคนจึงเดินออกไปยืนด้านข้าง
“พวกเจ้าสิบคนเริ่มวันนี้ให้ไปประจำเรือนอวี้ฮวา ปี้เหวิน ชิงหลัว เหวินเยว่ และซู่หยุนเลื่อนเป็นสาวใช้ชั้นสาม ส่วนอีกหกคนยังคงทำงานใช้แรงเช่นเดิม”
พลันเจียงเหวินเยว่ก็รู้สึกโล่งใจ ราวกับก้อนหินใหญ่ที่ค้างคาอยู่ในใจมานาน ในที่สุดก็หล่นลงเสียที
ก่อนหน้านี้ชุนเถาเคยบอกนางแล้ว
การคัดเลือกสาวใช้ตัวน้อยครั้งนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อเตรียมคนไว้ให้คุณหนูทั้งสองซึ่งยังเยาว์วัย สำหรับใช้ในวันหน้า จึงต้องเลือกคนที่มีนิสัยดีและควรค่าแก่การฝึกฝน
แม้ฮูหยินกับคุณหนูทั้งสองจะยังมาไม่ถึง แต่เรือนที่พวกนางจะพักนั้นเตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว