เรื่องที่ฮูหยินรองกับอนุซูไม่ลงรอยกันนั้น เป็นความลับในเรือนหลังของจวนเซี่ย จะพูดออกมาให้ใครรู้ไม่ได้
เจียงเหวินเยว่เองก็เพิ่งคาดเดาได้จากท่าทีของชุนเถา
เหมยกุ้ยถูกปิดหูปิดตา ไม่รู้เลยว่าในเรือนหลังยังแบ่งพรรคแบ่งพวกกัน นางได้ยินเพียงว่าฟางเฟยเยวี่ยนเป็นเรือนของอนุที่ได้รับความโปรดปรานอย่างยิ่ง
สถานที่ที่จัดสรรในครั้งนี้มีสามแห่ง คนในเรือนฮูหยินมีมากที่สุด สาวใช้ตัวน้อยที่นั่นต้องรอสะสมประสบการณ์กว่าจะได้เลื่อนขั้น
ส่วนเรือนของคุณหนูทั้งสองก็มีแม่นมคอยดูแลอยู่ สาวน้อยทั้งคู่ยังอายุน้อย จึงไม่ค่อยมีอิสระนัก
เหมยกุ้ยจึงคิดไปเองว่าฟางเฟยเยวี่ยนที่ตนจะได้ไปอยู่เป็นสถานที่ดีที่สุด ได้เลื่อนขั้น แถมไม่ต้องอยู่ใต้การควบคุมของแม่นมด้วย ตอนนี้นางจึงยิ้มหน้าบาน พอเห็นซิ่วเยว่ที่เหนือกว่าตนมาตลอด ก็อดส่งเสียงฮึในลำคอไม่ได้
「ฟางเฟยเยวี่ยนเป็นสถานที่ดีจริง ๆ!」
เหมยกุ้ยจงใจพูดเสียงดังขึ้น บอกกับเหล่าสาวใช้ตัวน้อยที่เข้ามาพร้อมกันว่า 「ได้ยินว่าเรือนนั้นงดงามมาก ปลูกดอกไม้ต้นหญ้าไว้เต็มไปหมด ที่พักของสาวใช้ขั้นสามก็กว้างขวางสว่างไสว ต่อไปไม่ต้องเบียดกันแปดคนในห้องเดียว แล้วก็คอยเห็นสีหน้าบูดบึ้งของบางคนทุกวันอีกแล้ว」
ซิ่วเยว่กลอกตา
เจียงเหวินเยว่ดึงแขนนางเบา ๆ 「เก็บของเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ」
「ไป」
ซิ่วเยว่กอดห่อผ้าของตัวเอง ไม่แม้แต่จะปรายตามองเหมยกุ้ย แล้วเดินออกไปพร้อมเจียงเหวินเยว่และสี่เชวี่ย
แค่ได้ไปอยู่เรือนของอนุคนหนึ่งก็ลำพองใจถึงเพียงนี้ ยังเอาที่พักมาอวดอีก ทำราวกับคนอื่นไม่ได้เลื่อนเป็นสาวใช้ขั้นสามอย่างนั้นแหละ
ซิ่วเยว่ไม่ชอบนิสัยใจแคบของเหมยกุ้ยเอาเสียเลย ก่อนหน้านี้ตอนพวกนางสามคนเรียนเย็บปักถักร้อยด้วยกัน เมื่อใดที่แม่นมชมซิ่วเยว่หรือเหวินเยว่ สีหน้าของเหมยกุ้ยก็จะย่ำแย่ ราวกับพวกนางฝึกได้ดีเพราะตั้งใจเล่นงานนางอย่างนั้น