“เยว่เอ๋อร์ อย่ายืนอยู่ในลานหลังบ้านเลย เข้ามาในบ้าน อุ่นกว่า”
เจียงฉงซานหอบฟืนกับกระสอบป่านเข้ามาในลานหลังบ้าน พอเห็นนางถือกาอยู่ข้างโอ่งน้ำก็เอ่ยเสียงอู้อี้
เจียงเหวินเยว่หันไป ก็เห็นท่านปู่อุ้มเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ตามหลังท่านพ่อเข้ามาด้วย ปากยังพูดว่า “รีบขนเข้าไป ขนเสร็จแล้วจะได้กินข้าว เอากระสอบข้าวซ่อนไว้ในเพิงฟางให้มิดชิดหน่อย...”
ระหว่างนั้นท่านปู่ก็อดเหลือบมองมาทางเจียงเหวินเยว่ไม่ได้ ชายชราที่อายุยังไม่ถึงห้าสิบกลับมีผมขาวเพิ่มขึ้นอีกมาก
เจียงเหวินเยว่กลั้นความปวดใจไว้ ใบหน้าคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางหยิบชามดินเผาหยาบมารินน้ำพุวิญญาณเต็มชาม ก่อนยิ้มเดินเข้าไปหา “ท่านปู่คงกระหายน้ำแล้วใช่ไหม ดื่มน้ำสักอึกแล้วพักก่อนเถอะ~”
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของท่านปู่เจียงคลี่ยิ้มกว้างทันที “เยว่เอ๋อร์ ยืนหลบไปข้าง ๆ หน่อย ปู่อุ้มของอยู่ เดี๋ยวจะไปโดนเจ้าเข้า”
“ท่านปู่วางลงก่อนเถอะ ให้ท่านพ่อขนต่อ ท่านพักสักหน่อยนะเจ้าคะ”
เจียงเหวินเยว่ขยับหลบไปด้านข้าง ให้ท่านปู่วางเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ลงบนพื้น แล้วส่งชามดินเผาหยาบให้
ท่านปู่เจียงรับไปยิ้ม ๆ แล้วดื่มรวดเดียวหมดชาม ก่อนจะจุ๊บปากพลางกล่าวว่า “โอ๊ย น้ำที่เยว่เอ๋อร์ของเรารินให้หวานจริง ๆ หวานกว่าที่ปู่เคยดื่มเสียอีก!”
รสหวานชื่นใจชุ่มคอนี้ราวกับซึมจากปลายลิ้นลงไปถึงก้นบึ้งหัวใจ ชายชราดื่มแล้วสุขเสียจนแทบวิญญาณลอย
“ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มอีกหน่อยเถอะ ข้ามีอีกเยอะ” เจียงเหวินเยว่ยิ้มตาหยี แล้วรีบรินให้อีกชาม
เจียงฉงซานกำลังยุ่งอยู่ทางเพิงฟาง เขาคล่องแคล่วว่องไว ย้ายฟืนชิ้นเล็กกับข้าวของรก ๆ ที่กองอยู่ไปไว้ด้านหนึ่ง จากนั้นหาผ้าน้ำมันมาปูบริเวณเพิงฟางที่ชิดกำแพงลานบ้านอย่างประณีต เพื่อกันความชื้นจากพื้นดินและผนัง แล้วจึงจัดกระสอบข้าวแยกประเภทวางเข้าไป