เจียงเหวินเยว่รีบถามขอคำแนะนำว่า “ถ้าทำตามที่ท่านแม่แนะนำ ซิ่วเยว่อยากทำถุงหอมกับผ้าเช็ดหน้าขาย ควรทำแบบไหนถึงจะดีเจ้าคะ?”
ซิ่วเยว่เองก็เงี่ยหูฟัง ดวงตาเป็นประกายมองโจวอวิ๋นเหนียง
โจวอวิ๋นเหนียงเห็นเด็กสาวสองคนจ้องมองตาเป็นประกายก็อดขำไม่ได้ ทว่านางกลับส่ายหน้า
“ทำถุงหอมได้ แต่ข้าไม่ค่อยแนะนำให้พวกเจ้าทำผ้าเช็ดหน้า ชาวบ้านทั่วไปไม่ค่อยใช้ผ้าเช็ดหน้ากัน ส่วนใหญ่ก็เอาเศษผ้าที่เหลือในบ้านมาตัดเป็นผืนไว้ใช้ ไม่ค่อยมีใครไปซื้อจากร้านข้างนอก ร้านที่ขายของคุณภาพสูงหน่อยจึงต้องพิถีพิถันเรื่องเนื้อผ้าและคุณภาพ ทำให้ต้นทุนสูงตามไปด้วย”
“อีกอย่าง ผ้าเช็ดหน้าใช้ผ้ามากกว่าถุงหอม แต่ราคากลับไม่ได้แพงกว่ากันเท่าไร ถ้าเป็นผ้าธรรมดาก็ขายได้ราคาไม่ดี ส่วนผ้าราคาแพงก็ต้องอาศัยฝีมือสูง ไม่ค่อยเหมาะกับเจ้า”
ซิ่วเยว่จดจำคำแนะนำอย่างตั้งใจ ก่อนถามต่อว่า “ถ้าอย่างนั้น นอกจากถุงหอม ยังทำอย่างอื่นได้อีกไหมเจ้าคะ?”
“ได้สิ มีตั้งหลายอย่าง ของชิ้นใหญ่ข้าจะไม่พูดถึง เอาแค่ของใช้ชิ้นเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านใช้ในชีวิตประจำวันก็พอ”
โจวอวิ๋นเหนียงยิ้มน้อย ๆ พลางยกตัวอย่างขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว “อย่างเช่นผ้าคาดหน้าผาก หน้ารองเท้า ถุงหอม ถุงเงิน ยางมัดผม และผ้าคลุมมวยผม ส่วนของใช้ตามฤดูกาลก็มีพัดกับซองใส่พัดสำหรับหน้าร้อน ส่วนหน้าหนาวก็มีปลอกแขนกันหนาว ปลอกเตาอุ่นมือ และที่ครอบหู”
นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า “ข้าไม่แนะนำให้เจ้าเรียนทุกอย่าง แค่ฝึกทำถุงหอมกับถุงเงินให้คล่อง เพราะของพวกนี้ค่อนข้างคล้ายกัน ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับฝีมือแล้ว”
สินค้าทำมือแบบนี้สุดท้ายก็วัดกันที่ฝีมือ ถุงหอมแบบเดียวกัน ถ้าปักได้สวยและฝีเข็มละเอียด ย่อมมีราคามากกว่าของที่ทำอย่างหยาบ ๆ