เจียงเหวินเยว่ได้ยินน้ำเสียงปลอบเด็กของท่านปู่ ก็รู้ทันทีว่าชายชราตัวน้อยไม่ได้เชื่อจริงจัง
นางไม่คิดโต้เถียงกับท่านปู่ เพียงยิ้มแย้มรินน้ำให้คนในบ้าน พลางคิดในใจว่าเดี๋ยวค่อยไปบอกท่านแม่ ท่านแม่ต้องฟังนางแน่ หึ ๆ~
คนทั้งปู่ทั้งหลานต่างก็คิดคำนวณเล็ก ๆ อยู่ในใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับดูปรองดองกันยิ่ง
เจียงฉงซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกว่าน้ำในมือหวานชื่นขึ้นมา เขาไม่เสียเวลา รีบดื่มอึก ๆ ไปสองชาม เช็ดปากแล้วก็กลับไปขนของด้านหน้าอีกครั้ง
“พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่ลานหลังบ้าน?”
ตอนนั้นโจวอวิ๋นเหนียงคุยกับซิ่วเยว่เสร็จแล้ว พอเห็นคนในบ้านมารวมตัวกันที่ลานหลังบ้าน ก็เดินตามมาด้วย
“ท่านแม่ มาดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ” เจียงเหวินเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง รินน้ำแล้วยื่นให้ทันที
เดิมทีโจวอวิ๋นเหนียงไม่ได้กระหายน้ำ แต่พอลูกสาวยัดชามน้ำใส่มือ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอดตำหนิตัวเองไม่ได้
“จริงสิ คนทั้งบ้านมัวแต่หัวหมุนกันหมด ยังไม่ได้ยกน้ำชาให้แขกเลย!”
พูดจบก็หันไปมองซิ่วเยว่ด้านหลังอย่างรู้สึกผิด ซิ่วเยว่จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านน้าอวิ๋น ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ข้าไม่กระหายน้ำ”
“ท่านแม่ดื่มไปเถิด ข้ากับซิ่วเยว่รินเองได้”
เจียงเหวินเยว่ห้ามมารดาไว้ แล้วหยิบชามออกมาอีกสองใบ รินน้ำหนึ่งชามส่งให้ซิ่วเยว่ “ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ เจ้าเดินทางกลับมาพร้อมข้าตลอดทางคงเหนื่อยไม่น้อย ที่บ้านไม่มีชาดี ๆ ไว้รับรอง ดื่มน้ำแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน”
“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” ซิ่วเยว่รับชามดินเผาหยาบมา ก้มหน้าจิบเล็กน้อย
จากนั้นนางกับเจียงเหวินจื่อและเจียงเหวินจิ่ง เจ้าตัวเล็กจอมเกะกะทั้งสอง ก็ถูกท่านย่าเจียงไล่ไปพักที่โถงรับแขก
โจวอวิ๋นเหนียงช่วยแม่สามีจัดการงานด้านหลัง อาหารทำไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ยังต้องนำไปอุ่นให้ร้อนอีกครั้ง