“สวัสดีเจ้าค่ะพี่ชาย ขอถามหน่อย รถของพวกท่านกำลังขนของไปส่งที่หมู่บ้านถงฮวาหรือเจ้าคะ?”
เจียงเหวินเยว่ยืนยิ้มเงยหน้าขึ้นตรงหน้ารถ พอขยับเข้าไปใกล้ก็เห็นกระสอบผ้าป่านหยาบบนรถลาได้ชัดขึ้น ตามตะเข็บเย็บที่หยาบกร้านมีปุยฝ้ายสีขาวโผล่ออกมาเป็นเส้น ๆ
ในใจนางพลันมั่นใจไปเกินครึ่ง
คนงานหนุ่มไม่เข้าใจนัก “ใช่แล้ว มีธุระอะไรหรือ?”
“พวกเราก็จะไปหมู่บ้านถงฮวาเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าตรงทางแยกข้างหน้าต้องไปทางไหน พี่ชายช่วยบอกทางได้ไหมเจ้าคะ?” เจียงเหวินเยว่ยิ้มหวานขึ้น ในใจนางมั่นใจแล้วว่านี่น่าจะเป็นผ้าที่สั่งซื้อไว้ในเมืองหลวงของมณฑล
น่าเสียดาย ใบสั่งของอยู่กับท่านพ่อ นางจึงเอาออกมาไม่ได้
“ที่แท้มาถามทางนี่เอง น่าเสียดาย พี่ชายก็ไม่ใช่คนหมู่บ้านนี้เหมือนกัน”
คนงานหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนจะหันไปถามคนขับรถด้านหน้า “ท่านลุง ทางข้างหน้าต้องไปทางไหนหรือ?”
คนขับรถลาเป็นชายชราผมขาวโพลน สวมเสื้อกันหนาวผ้าป่านหยาบเรียบง่าย มีผ้าปะอยู่ตรงไหล่กับข้อศอก ดูแล้วน่าจะเป็นคนท้องถิ่นที่คุ้นเคยกับเส้นทาง
เขายิ้มพลางชี้ไปทางขวา “แม่หนูน้อย ไปทางขวานะ เดินตามทางไปจนสุดก็ถึงหมู่บ้านถงฮวาแล้ว”
จากนั้นเขามองสิ่งของที่กองอยู่บนรถล่อด้านหลังแล้วพูดต่อ “ถ้าพวกเจ้าร้อนใจ พอผ่านทางแยกไปจะมีที่โล่งกว้างหน่อย ข้าจอดตรงนั้นให้พวกเจ้าไปก่อนก็ได้ ถ้าไม่รีบ ขับตามหลังพวกเราไปก็ได้เหมือนกัน”