เจียงเหวินเยว่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่ อยู่ในหมู่บ้านก็มีข้อเสียตรงนี้แหละ”
เธอนึกถึงตอนที่ยังอยู่หมู่บ้านตระกูลเจียง ครอบครัวของเธอเป็นคนพื้นเพในหมู่บ้านแท้ ๆ
เพียงเพราะนายท่านเจียงไม่มีพี่น้องร่วมสายเลือด ส่วนบิดาของเธอก็เป็นลูกชายคนเดียว ตระกูลจึงมีสมาชิกไม่มากเท่าบ้านอื่น ทั้งที่ครอบครัวพวกเธออยู่ดีกินดี คนในหมู่บ้านกลับมองด้วยความอิจฉา คิดแต่จะให้พวกเธอ “ช่วยเหลือ” หมู่บ้าน
อย่างเช่น เรื่องซ่อมศาลประจำหมู่บ้านหรือขุดบ่อน้ำสาธารณะ เดิมทีควรหารค่าใช้จ่ายกันทุกบ้าน แต่กลับมีคนอยากให้ครอบครัวพวกเธอจ่ายทั้งหมด แถมยังชอบพูดด้วยถ้อยคำเดิม ๆ
อย่างเช่น “บ้านพวกเจ้าอยู่ดีกินดี ไม่เหมือนคนในหมู่บ้านที่ต้องกระเบียดกระเสียร ออกแรงออกเงินเพิ่มอีกหน่อยก็สมควรแล้วมิใช่หรือ?”
หรือไม่ก็ “ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม ใคร ๆ ก็รู้ว่าลูกชายกับลูกสะใภ้บ้านเจ้าหาเงินเก่งนี่นา~”
คำพูดเหน็บแนมทั้งต่อหน้าและลับหลัง ล้วนเกิดจากความอิจฉาและอยากเอาเปรียบ
ก่อนหน้านี้นายท่านเจียงยอมช่วยอยู่หลายครั้ง คิดเสียว่าเป็นการช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน แต่พอเกิดเรื่องซ้ำ ๆ เข้าก็ย่อมรู้สึกเหนื่อยใจ
ลองคิดดูสิ ตอนเด็กเขากำพร้าพ่อแม่ พอหนุ่มก็ยากจนข้นแค้น เกือบหาภรรยาไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ในหมู่บ้านที่มีคนเกี่ยวดองกันอยู่บ้าง กลับไม่มีใครยื่นมือมาช่วยสักคน
ทุกวันนี้เขาลำบากตรากตรำมาครึ่งชีวิต ในที่สุดก็ได้อยู่ดีกินดีแล้ว ญาติมิตรเก่าแก่พวกนั้นกลับจ้องเสียจนแทบจะทะลุผนังบ้านอยู่แล้ว~
แต่เมื่อยังอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรื่องแบบนี้ก็ถึงขั้นแตกหักกันไม่ได้ นายท่านเจียงจึงได้แต่พูดอ้อม ๆ เพื่อบ่ายเบี่ยง หากเจอคนที่ดึงดันจะมาถึงบ้านเพื่อขอยืมเงิน “ช่วยเหลือ” เขาก็จะนอนบนเตียง แกล้งป่วยแกล้งจน