ซิ่วเยว่ถามเสียงเบา “บ้านเจ้าไม่ได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านหรือ แล้วทำไมไม่อยู่ในหมู่บ้านล่ะ?”
เจียงเหวินเยว่ตอบเสียงเบาไม่แพ้กัน “ได้ยินท่านพ่อเล่าว่า ตอนเพิ่งย้ายมา คนในหมู่บ้านไม่เห็นด้วย บอกว่าในหมู่บ้านไม่มีที่พอให้คนมากมายขนาดนี้อยู่ สุดท้ายต้องอาศัยหน้าท่านผู้ใหญ่บ้าน ถึงได้หาที่ดินตรงชายหมู่บ้านใกล้หุบเขามาได้ผืนหนึ่ง พวกผู้ประสบภัยถึงมีที่ลงหลักปักฐาน”
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”
ซิ่วเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไหน ๆ ก็เป็นคนต่างถิ่น อยู่ตรงชายหมู่บ้านก็ช่วยลดปัญหาไปได้ไม่น้อย”
เจียงเหวินเยว่พยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”
แม้จะอยู่ตรงชายหมู่บ้าน แต่หมู่บ้านถงฮวากว้างใหญ่ พื้นที่ที่พวกผู้ประสบภัยอาศัยอยู่จึงห่างจากตัวหมู่บ้านราวร้อยเมตร เข้าออกในชีวิตประจำวันก็ไม่รบกวนใคร มองไปคล้ายหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่แบ่งแยกออกมาต่างหากข้างหมู่บ้านใหญ่
ทั้งสองเดินต่อไปตามถนนดินปนกรวด ไม่นานก็ถึงพื้นที่ราบในหุบเขาซึ่งมีภูเขาล้อมอยู่สามด้าน ดูคล้ายแอ่งเขาที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
สองข้างทางมีกองกรวดและกองดินที่ขุดขึ้นมาวางอยู่ ส่วนตรงกลางถมจนเรียบ มีบ้านดินเหลืองขนาดต่างกันราวสามสิบหลังสร้างเรียงกัน ถนนโดยรอบปูด้วยกรวดและดินทราย
เพราะภูมิประเทศไม่เป็นระเบียบ บ้านแต่ละหลังก็หันหน้าไปคนละทิศละทาง
หลังคาบ้านดินมุงด้วยฟ่อนหญ้าคาใหม่เอี่ยม บางหลังมีห้องแยกเป็นสัดส่วนสองสามห้อง บางหลังก็มีห้องสี่ห้าห้องล้อมอยู่ด้วยกัน ด้านนอกบางหลังยังใช้กรวดกับรั้วไม้ไผ่สานกั้นเป็นกำแพงล้อมเรือน ภายในบ้านและลานเรือนมีคนเดินไปมา เด็กเล็กหลายคนกำลังเล่นดึงหญ้าอยู่ในหลุมโคลนข้างบ้าน ไม่เห็นมีไก่เป็ดหรือสัตว์เลี้ยงอื่น ๆ