หลังซื้อเนื้อเสร็จ เจียงเหวินเยว่ก็ลากท่านพ่อเดินเที่ยวตลาดผักต่อ พอเห็นใครขายผักที่ปลูกเองก็เลือกซื้อมาเล็กน้อย ครั้นพบว่าไข่ไก่กับไข่เป็ดในเมืองราคาถูกกว่าในเมืองใหญ่ หนึ่งอีแปะซื้อได้ตั้งสองฟอง มือก็เลยเผลอซื้อมาอีกชุดใหญ่
อืม วันละสองฟอง ทั้งมีประโยชน์และดีต่อสุขภาพ~
จนกระทั่งตะกร้าสานบนหลังเจียงฉงซานแทบยัดของไม่ลง นางถึงได้เก็บมืออย่างเสียดาย
ซิ่วเยว่ยืนดูอยู่ตลอด อดแซวไม่ได้ว่า “มิน่าล่ะ สี่เชวี่ยออกไปกับเจ้าแค่ครั้งเดียว พอกลับมาก็บอกว่าไม่คิดว่าข้าฟุ่มเฟือยอีกแล้ว ที่แท้คนมือเติบที่สุดก็คือเจ้านี่เอง ใช้เงินราวกับสายน้ำจริง ๆ~”
เจียงเหวินเยว่เหลือบมองเจียงฉงซานที่กำลังจัดของในตะกร้า ก่อนกระซิบกับซิ่วเยว่
“คิดว่าข้าอยากใช้หรือ? แต่ถ้าข้าไม่ซื้อ คนในบ้านก็ต้องไม่ยอมกินแน่ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าจะกินเนื้อทุกวันในจวน ส่วนคนที่บ้านต้องเคี้ยวรำกับข้าวฟ่างอยู่ข้างนอกหรอกนะ”
“ก็จริง”
ซิ่วเยว่จงใจหยอก “ตอนนี้เจ้ามีเงินแล้วนี่ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไร ซื้อไม่ไหวเสียที่ไหน~”
เจียงเหวินเยว่ค้อนนาง นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยว่า “เมื่อวานข้าไปร้านผ้าในเมืองใหญ่ เห็นว่าผ้าในเมืองแพงกว่าในเมืองนี้อยู่มาก พวกเราปกติไม่ค่อยได้เข้าเมืองใหญ่ ไหน ๆ ก็มาถึงเมืองนี้แล้ว เจ้าอยากแวะร้านผ้าสำเร็จรูปดูไหม? ซื้อผ้ากับด้ายกลับไปสักหน่อย น่าจะคุ้มกว่าซื้อในเมืองใหญ่”
พอได้ยินเช่นนั้น ซิ่วเยว่ก็เลิกพูดเล่น สีหน้าครุ่นคิดขึ้นมา “เจ้าทำให้ข้านึกได้ นี่ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน”
แต่แล้วนางก็พูดต่อว่า “แต่ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เจ้ายังอยากไปซื้อข้าวสารที่ร้านขายธัญพืชไม่ใช่หรือ? ขากลับถ้าต้องจ้างรถอีกก็เสียเวลาไม่น้อย วันนี้ข้าตั้งใจมาส่งเจ้ากลับบ้านเป็นหลัก ถ้ายังพอมีเวลา ค่อยแวะไปดูก็ไม่สาย”