ถึงข้าวใหม่จะราคาดี แต่บ้านที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยจริง ๆ ก็ไม่มีใครซื้อข้าวใหม่มากินทั้งหมดหรอก ฟุ่มเฟือยเกินไป
เมื่อก่อนตระกูลเจียงมีนาข้าวไว้ปลูกธัญพืช หลังหักข้าวที่ต้องส่งเป็นภาษีแล้ว พวกเขาจะเก็บข้าวใหม่ไว้เพียงครึ่งหนึ่ง กินปนกับข้าวเก่าที่สะสมไว้ก่อนหน้า ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็แล้วแต่สถานการณ์ว่าจะขายหรือเก็บตุนไว้
ชาวนาต้องพึ่งพาฟ้าฝน ย่อมคิดอยากเก็บเสบียงไว้บ้าง กลัวปีที่เกิดภัยพิบัติจะไม่มีข้าวกิน ทั้งยังกังวลว่าหากปีไหนผลผลิตไม่ดี จะไม่มีข้าวส่งเป็นภาษีให้ทางการ
ใครจะคิดว่าน้ำท่วมใหญ่คราวเดียวจะพัดพาทั้งบ้านเรือน ที่นา เสบียงที่กักตุนไว้ กระทั่งผู้คนไปจนหมด
“ที่ร้านเราก็มีข้าวเก่าเหมือนกัน ข้าวที่เก่าที่สุดก็ไม่เกินห้าปีขอรับ” พนักงานพาเจียงฉงซานไปดูข้าวเปลือกเก่าที่วางอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
เจียงเหวินเยว่เดินตามท่านพ่อไปดูด้วย
นางยื่นมือคว้าข้าวเปลือกเก่ามากำหนึ่ง แต่แยกไม่ออกว่าเก็บมานานกี่ปีแล้ว รู้เพียงว่าเมล็ดข้าวเต็มดี ไม่ขึ้นราและไม่มีแมลงเจาะ เพียงแต่สีสันดูไม่เหลืองอร่ามชวนมองเท่าข้าวเปลือกใหม่
นางค่อย ๆ วางมือลง ไม่อยากขายหน้า
เจียงฉงซานมีประสบการณ์มากกว่านาง เขาหยิบข้าวเปลือกเก่าขึ้นมาดูและคลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปดูข้าวสารเก่าที่วางอยู่ข้างกัน แล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ข้าวนี้เก็บมาอย่างน้อยสามปีแล้ว คุณภาพก็ด้อยไปหน่อย ไม่มีที่ใหม่กว่านี้หรือ?”
พนักงานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้ “สายตาท่านยอดเยี่ยมจริง ๆ ขอรับ!”
ตามธรรมเนียม ข้าวที่เก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงปีหนึ่งจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวปีถัดไปนับเป็นข้าวใหม่ ส่วนข้าวที่เก็บไว้ราวสองถึงห้าปีเรียกว่าข้าวเก่า