“ไม่ต้องห่วงว่าจะสะดุดตาคนอื่น ช่วงนี้ท่านพ่อเข้าเมืองฝู่อยู่บ่อย ๆ ข้างนอกก็แค่บอกว่าหางานทำในเมืองฝู่ ได้เงินมาเลยซื้อของกินเก็บไว้ให้ที่บ้านกินช่วงหน้าหนาว”
เจียงเหวินเยว่คิดเอาไว้หมดแล้ว นางวางแผนพลางพูดว่า “ซื้อข้าวขาวกับธัญพืชดี ๆ เพิ่มอีกหน่อย แล้วซื้อของราคาถูกมาวางทับไว้ให้คนเห็นสักหน่อย หลอกตาไปได้ก็พอแล้ว”
เจียงฉงซาน “……”
เจียงเหวินเยว่ยิ้มตาหยีมองเขา “ท่านพ่อ มีอะไรไม่เหมาะหรือเจ้าคะ?”
“เอ่อ เรื่องนี้...” สีหน้าของเจียงฉงซานดูขัดใจอยู่บ้าง
“ถ้าไม่มีปัญหาก็รีบไปกันเถอะ ร้านขายธัญพืชในตำบลอยู่ตรงไหนเจ้าคะ? ท่านพ่อพาพวกเราไปหน่อย”
เจียงเหวินเยว่ทำเป็นไม่เห็นสีหน้าของเขา แล้วพูดแทรกด้วยรอยยิ้ม
เจียงฉงซานปวดหัวขึ้นมาทันที ทั้งยังนึกคำปฏิเสธไม่ออก จึงได้แต่พาลูกสาวกับซิ่วเยว่เดินไปยังร้านขายธัญพืช
ร้านขายธัญพืชตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดผัก เจียงเหวินเยว่เห็นตลาดคึกคักแต่ไกล จึงไม่รีบร้อนไปซื้อธัญพืชแล้ว นางลากท่านพ่อกับซิ่วเยว่ตรงไปยังตลาด
เป้าหมายของนางชัดเจน ระหว่างเดินก็สอดส่ายสายตาดูไปเรื่อย ไม่นานก็พบแผงขายเนื้อที่ตั้งอยู่ในตลาด
หน้าแผงมีลูกค้าไม่มาก เจ้าของแผงเป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่กำยำ ไว้หนวดเครารุงรังเต็มหน้า ดูค่อนข้างดุดัน กำลังก้มหน้าใช้ผ้าเช็ดแผงอยู่
เจียงเหวินเยว่รีบวิ่งไปดู บนแผงวางเนื้อสดเรียงเป็นระเบียบ ข้าง ๆ มีเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ ภายในใส่ใบไม้ใหญ่ที่ล้างสะอาดไว้มากมาย
ถึงจะขายเนื้อสดที่ยังมีเลือดติดอยู่ แต่แผงกลับสะอาดเรียบร้อย มีดหลายเล่มขัดจนเป็นเงาวับ ไม่มีแมลงวันบินว่อนให้เห็น