เจียงฉงซานรีบเดินเข้าไปทันที แล้วประคองหญิงชราที่กำลังลนลานจะลุกจากเตียง “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว ข้างนอกอากาศหนาว ท่านนอนอยู่นิ่ง ๆ เถิด...”
“เจอแม่ค้าคนกลางหรือยัง? ถามได้ความไหมว่าเยว่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน?”
หญิงชราคว้าแขนเขาไว้ พลางถามรัว ๆ ผมหงอกขาวยุ่งเหยิงกระจายอยู่ข้างแก้ม ไม่เหลือเค้าความเรียบร้อยสะอาดสะอ้านเหมือนเมื่อครั้งอยู่หมู่บ้านตระกูลเจียงแล้ว
“...”
เจียงฉงซานจุกอยู่ในลำคอ กล้ามเนื้อบนแก้มเกร็งเป็นก้อน พูดอะไรไม่ออกสักคำ
หญิงชรารออย่างมีความหวังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็ค่อย ๆ แข็งค้าง
นางเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนฝืนทำใจให้เข้มแข็ง แล้วค่อย ๆ ผลักเขาออก เตรียมจะลงจากเตียง พลางพึมพำว่า “ไม่เป็นไร เยว่เอ๋อร์มีพระโพธิสัตว์คุ้มครอง วันนี้หาไม่เจอ พรุ่งนี้ค่อยหาใหม่...เจ้าคงเหนื่อยมาทั้งวัน แถมยังไม่ได้กินอะไรสินะ? แม่จะไปอุ่นโจ๊กให้...”
“ไม่ต้องหรอกท่านแม่ ข้าไม่หิว”
เจียงฉงซานเอ่ยเสียงอู้อี้ขัดหญิงชราไว้ “ดึกมากแล้ว ท่านพักผ่อนเถิด พี่อวิ๋นเหนียงพักหรือยัง?”
หญิงชราถอนหายใจ “พี่อวิ๋นเหนียงยังปักผ้าอยู่ในห้อง เจ้าไปดูนางหน่อย บอกให้นางพักบ้าง ปักตั้งแต่เช้าจรดค่ำทุกวัน ไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ...ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร?”
“...อืม ข้าจะไปคุยกับนาง ท่านแม่พักผ่อนเถิด”
เจียงฉงซานประคองหญิงชราที่เหนื่อยล้าให้นอนลง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เรียบร้อย แล้วหันหลังเดินไปยังเรือนหลัก แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องของสามีภรรยา กลับเดินอ้อมไปด้านหลังบ้านอย่างเงียบ ๆ
ใต้ชายคามีเตาดินเหลืองก่อชิดผนัง ข้าง ๆ กองหญ้าแห้งกับกิ่งไม้แห้งสำหรับก่อไฟ บนเตามีหม้อดินเผาพร้อมฝาปิดวางอยู่
เขาเปิดฝาหม้อดู ข้างในมีโจ๊กข้าวกล้องอยู่ครึ่งหม้อ เย็นชืดไปหมดแล้ว