เจียงเหวินเยว่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านแม่ของข้าเก่งมากจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้เก่งมาตั้งแต่เกิด ตอนเด็ก ๆ ท่านถูกท่านยายรับมาเลี้ยง ได้ยินว่าตั้งแต่อายุ 3 ขวบก็เริ่มจับเข็มแล้ว ทุกวันไม่เคยห่างจากงานเย็บปัก ต้องฝึกฝนมานานกว่าสิบปีถึงจะมีฝีมืออย่างทุกวันนี้”
ทั้งที่ท่านแม่ของนางมีพรสวรรค์อยู่แล้วด้วยซ้ำ
หากไม่มีพรสวรรค์ เส้นทางของช่างปักก็โหดร้ายไม่น้อย ช่างปักธรรมดาที่ฝึกฝนอย่างหนักมาหลายปี แต่สุดท้ายหาเงินได้แค่จากหยาดเหงื่อ แถมสายตายังพร่ามัวก่อนอายุ 40 ปีต่างหากที่มีอยู่มากที่สุด
เจียงเหวินเยว่ยิ้มอีกครั้ง “อยากเจอท่านแม่ของข้าไม่เห็นจะยากเลย รอข้าหาครอบครัวเจอเมื่อไร ก็มีโอกาสได้พบกันทุกเมื่อ ท่านแม่ต้องชอบเจ้าแน่”
ซิ่วเยว่รู้สึกสับสนอยู่บ้าง จึงเผลอถามออกไปว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
นิสัยของนางไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบเหมือนสี่เชวี่ย นอกจากพี่สาวคนโตกับน้องสาวอีกสองคน แม้แต่แม่แท้ ๆ ของนางก็ยังไม่ชอบนาง
เจียงเหวินเยว่ยิ้มจนดวงตาโค้ง “เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า พวกเราคอยช่วยเหลือกัน เจ้ามีพรสวรรค์ ทั้งยังขยัน และคอยปกป้องข้าทุกเรื่อง ท่านแม่ของข้าจะไม่ชอบเจ้าได้อย่างไร”
ซิ่วเยว่ถูกชมจนหน้าแดง “ไม่ใช่เสียหน่อย…เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าต่างหากที่คอยช่วยข้ามาตลอด”
ตอนนั้นนางถูกป้าฟ่านรังแกจนผมถูกตัดเสียหาย และกำลังร้อนใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร ก็เป็นเจียงเหวินเยว่ที่ยื่นมือเข้าช่วยก่อน
ต่อมาพวกนางเรียนงานเย็บปักด้วยกัน เจียงเหวินเยว่ก็เป็นคนแรกที่มองออกว่านางมีพรสวรรค์ คอยให้กำลังใจให้นางตั้งใจเรียนกับแม่นม ทั้งยังสอนพื้นฐานให้อย่างละเอียดและบอกเคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย