โจวอวิ๋นเหนียงไม่หวงความรู้ของตน พยายามสอนเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองอย่างเต็มที่
“ตอนเริ่มทำของชิ้นเล็ก ๆ อย่างถุงหอม ผ้าเช็ดหน้า หรือหน้าพัดไปขาย ข้าก็อายุไล่เลี่ยกับพวกเจ้าตอนนี้นี่แหละ ความคิดก็คล้ายกัน ช่วงแรกทำแต่แบบธรรมดาที่ชาวบ้านใช้กัน พอฝีมือดีขึ้นทีละน้อย ถึงค่อยลองใช้ผ้าที่ดีขึ้นและลวดลายปักที่ประณีตขึ้น”
“ยกตัวอย่างถุงหอม ของที่ชาวบ้านใช้กันทั่วไปมีทั้งแบบเย็บปะผ้าชิ้นเล็ก ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด และผ้าแพร แต่บ้านคนมีฐานะยังมีผ้าไหมลายดอก ผ้าโปร่ง ผ้าไหมเนื้อดี ผ้าซาติน และผ้าแพรปักดิ้นทองอีกด้วย แบ่งย่อยลงไปก็มีทั้งแบบทอลาย แบบลายเรียบ และแบบใช้เส้นทองกับเส้นเงิน มีสารพัดชนิด ร้านผ้าชื่อดังหลายแห่งยังออกผ้าลายใหม่อยู่เสมอ นอกจากทำเสื้อผ้าแล้ว ยังทำถุงหอมกับผ้าเช็ดหน้าให้เข้าชุดกันด้วย เล่าเท่าไรก็คงไม่หมดในเวลาอันสั้น”
“ผ้าดีแบบนี้ต้องใช้ฝีมือปักที่สูงขึ้นด้วย ส่วนใหญ่ต้องดูจากผลงานที่ปักแล้วค่อยตั้งราคา ของแต่ละชิ้นราคาไม่เท่ากัน ไม่มีมาตรฐานตายตัว บางครั้งลูกค้าระบุลายที่ต้องการเอง ราคาที่ให้ก็สูงขึ้นได้อีก”
โจวอวิ๋นเหนียงชี้ไปยังภาพดอกแมกโนเลียบนกรอบปัก
“อย่างผืนสำหรับฉากกั้นนี้ กับไม้ไผ่ดิ้นทองเมื่อครู่ ลูกค้าเป็นคนระบุผ้าและลายที่ต้องการ ส่วนจะปักอย่างไรให้ออกมาสวย ก็ต้องร่างลายและกำหนดสีเอง พอลูกค้าดูแล้วพอใจ ถึงจะเริ่มลงมือได้”
เจียงเหวินเยว่เข้าใจขึ้นมาทันที
ที่แท้ท่านแม่รับงานปักตามสั่งมาตลอดนี่เอง ไม่แปลกเลยที่หาเงินเก่ง~
ซิ่วเยว่ตั้งใจฟังอย่างมาก “ฝีมือของข้ายังไม่ถึงขั้นนั้น ทั้งยังซื้อผ้าราคาแพงมาฝึกไม่ไหว ถ้าทำแต่ของที่ชาวบ้านทั่วไปใช้ ซื้อผ้าฝ้ายกับด้ายสีธรรมดาก็พอหรือเจ้าคะ?”