เจียงฉงซานยิ้มซื่อ ๆ “ขอบคุณในน้ำใจขอรับ บ้านข้าอยู่ไกล วันนี้พอดีต้องจ้างรถม้าอยู่แล้ว ขนกลับไปพร้อมกันเสียเลย”
“ได้เลยขอรับ งั้นข้าจัดของให้ก่อน พอรถมาถึงค่อยช่วยกันขนขึ้นไป”
คนงานยังคงยิ้มแย้มพลางพับแขนเสื้อขึ้นเตรียมขนข้าวสาร ในใจอดพึมพำไม่ได้ว่า มิน่าเล่าถึงดูหน้าไม่คุ้น ที่แท้ก็ไม่ใช่คนในเมืองนี้นี่เอง~
ธัญพืชหลักและธัญพืชเบ็ดเตล็ดแต่ละชนิดต้องตรวจดูและชั่งน้ำหนักให้เรียบร้อย บรรจุลงกระสอบป่านแล้วมัดปากถุงแน่น วางเรียงไว้ชั่วคราวหน้าร้านทีละถุง
เจียงฉงซานปลดตะกร้าสะพายไม้ไผ่ลงจากหลัง วางไว้ข้าง ๆ แล้วบอกเจียงเหวินเยว่กับซิ่วเยว่ “พวกเจ้าไม่ต้องตามไปหรอก รอข้าอยู่ในร้าน ข้าจะจ้างรถให้อ้อมมาทางนี้ พอขนข้าวขึ้นรถแล้วก็กลับเลย”
พูดจบก็ยังไม่วายกำชับอย่างไม่วางใจ “อยู่ในร้านนี่แหละ อย่าออกไปเดินเล่นที่ไหน”
คนงานที่กำลังจัดเรียงข้าวอยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางรับคำ “นายท่านวางใจเถอะ คุณหนูทั้งสองรออยู่ในร้าน ไม่มีทางหายไปไหนหรอก!”
เจียงฉงซานรีบฝากฝัง “รบกวนน้องชายช่วยดูแลพวกนางหน่อย พวกนางยังเด็ก...”
“ท่านพ่อรีบไปเถอะ ข้ากับซิ่วเยว่ไม่เดินไปไหนหรอก”
เจียงเหวินเยว่เห็นท่าทางของท่านพ่อที่กลัวลูกสาวจะหายไปเสียเหลือเกิน ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย จึงรีบเร่ง “ถ้าชักช้า ท่านแม่จะรอจนร้อนใจนะเจ้าคะ”
เจียงฉงซานถึงได้รีบร้อนออกไป
โรงรับจ้างรถม้าอยู่ห่างจากร้านขายข้าวพอสมควร เจียงเหวินเยว่ยืนมองจนเขาลับหายไปตรงหัวมุมถนน ก่อนหันมายิ้มถามคนงาน “พี่ชาย ทราบไหมว่าแถวนี้มีร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูปหรือร้านเครื่องประทินโฉมบ้างไหม?”